ديوان مسعود سعد سلمان

ديدند جنگ ديده دليران تو را به جنگ
در آهنين لباس چو روئين سفنديار

ناگه به صحن ميدان در تاختي چو باد
تا مغزهاي شيران بشکافتي چو نار

در جمله بي گزند به توفيق ايزدي
گشتي بر آنچه کام دلت بود کامگار

ايزد چو وقف کرد کند آنچه واجبست
تو روزگار خرم در خرمي گذار

گه در خزان چنان که درافگند برکشد
از گردن بتان چمن خلعت بهار

در صفحه صفحه زر نهد اطراف بوستان
تا تخته تخته سيم کند روي جويبار

گه در بهار باز کشد بر زمين بساط
از لعل پود بوقلمون هاي سبز تار

نگه کن در ترنجستان بارآورده تا بيني
هزاران لعبت زرين تن اندر زمردين معجر

عميد مملکت بونصر اصل نصرت دنيا
که گر نصرت شود افسر شود نامش در و گوهر

بهار دولت او را شکفته از سعادت گل
سراي خدمت او را گشاده از بزرگي در

اجل دامن کشان آيد گريبان امل در کف
قضا نعره زنان خيزد مخاريق بلا بر سر

هيوني تند خارا شخص آهن ساق سندان سم
عقابي تيز کوه انجام هامون کوب دريا در

گهي وسواس بيکاري به فرقش مي زند ميتين
گهي تيمار بيداري به چشمش در خلد نشتر

در ميان سخن مرا گفتي
نيست امسال کار تو چون پار

مادحي ام چنان که او داند
گفته در مدح او بسي اشعار

گر چه در شعر تيز ديدار است
از من افزون نباشدش ديدار

در زمانه ز گفت هاي منست
شعر هامون نورد و کوه گذار

در خدمت ملوک سپرده تن عزيز
استاده پيش شغل جهاندار چو سپر

اي باغ جود از تو سراسر فروخته
بر تو زمانه باد بقا را گشاده در

دريا اگر چه در يتيم اندرو بود
با کف تو حقيرترست از يکي شمر

آزادگي بگشت به گرد جهان بسي
آخر در اصل دولت تو گشت مستقر

آن لؤلؤ خوشاب سخن ها و کفش بحر
در بحر عجب نه که بود لؤلؤ شهوار

اي ديده سنان تو بسي سينه و ديده
در عقد کمند تو سر شير به مسمار

ديوانت سپهريست پر از اختر ليکن
تو بدر و در و ثابت استاره و سيار

تا دهر گهي پير و گهي تازه جوانست
پيري و جوانيش به آذر در و آذار