ديوان مسعود سعد سلمان

همه ساله همه مصالح ملک
در بيان تو و بنان تو باد

همه انديشه صلاح و فساد
در يقين تو و گمان تو باد

هر که او را زمانه بيم کند
در پناه تو و امان تو باد

هر آن نامور شاه کاندر زمانه
نه در خدمت شاه بسته ميان شد

در آئين دين ناسخي گشت عدلت
که منسوخ از آن عدل نوشيروان شد

شد اميد مهمان به انواع نعمت
چو جود تو در مملکت ميزبان شد

چو ابر نصرت باريد چرخ فصل خزان
بهار گشت ز ملک تو در تکين آباد

به شادکامي در مجلس بهشت آئين
بخواه باده از آن دليران حورنژاد

چو سلسبيل مي خور که حضرت غزنين
بهشت گشت چون ارديبهشت در مرداد

چه گفت، گفت خليفه چنان دعا کردت
که شاه عادل در ملک جاودانه زياد

نشاط را همه در مجلس تو باد مقام
ملوک را همه بر درگه تو باد ملاذ

کوس ملک آواز نصرت بر کشيد
کفر و شرک از هول آن سر در کشيد

باختر در لرزه افتاد از نهيب
گر چه او لشکر سوي خاور کشيد

دوزخي شد عرصه پيکارگاه
کو در آن پيکار گه خنجر کشيد

دشمنان را آتش شمشير او
در ميان خاک و خاکستر کشيد

گرد او لشکر چو چنبر حلقه کرد
تا سرش در حلقه چنبر کشيد

گويي آن خونها که رفت از تيغ او
دشت را در ديبه ششتر کشيد

چون عروس شرمگين بدخواه شاه
سر ز شرم شاه در چادر کشيد

صد نظر در باب بنده بيش کرد
تا ز خاک او را برين منظر کشيد

دست و طبعش در ثنا و مدح شاه
سلک و عقد لؤلؤ و گوهر کشيد

تا در جهان مکين و مکان باشد
بهرامشاه شاه جهان باشد

صد يک ز مدح او نشود گفته
گر در دهان هزار زبان باشد

اي خسروي که ملک تو در گيتي
چون قرص آفتاب عيان باشد

آن پادشاه تويي که براي تو
در شخص پادشاهي جان باشد

هر ساعتي ز دولت پاينده
در ملک تو هزار نشان باشد