ديوان مسعود سعد سلمان

دولت نگارخانه تو در صلاح ملک
پيوسته يار خنجر نصرت نگار باد

بر امر و نهي گوهر طبع عزيز تو
در آتش سياست صافي عيار باد

در قبض و بسط عالم دست نفاذ تو
پيوسته چرخ قوت و دريا يسار باد

مفتاح نصرت و ظفر و فتح در کفت
آن سر شکار تن شکر جانشکار باد

از آتش حسام تو بدخواه ملک را
در چشم و دل هميشه دخان و شرار باد

مقصود جان تست جهان را که جان تو
ز ايزد هميشه در کنف زينهار باد

تو حيدري نبردي و در صف کارزار
اندر کف تو خنجر تو ذوالفقار باد

در عرصه مصاف تو شيران رزم را
سر کوفته به ضربت آن گاوسار باد

در پيچ کار چون خرد آموزگار نيست
انديشه تو را خرد آموزگار باد

مسعود سعد سلمان در بز و رزم تو
جاري زبان خطيب و نبرده سوار باد

هواي دوست مرا در جهان سمر دارد
به هر ديار زمن قصه ديگر دارد

ز راي اوست نفاذي که در قضا باشد
ز وهم اوست مضائي که اين قدر دارد

تو را طبيعت جود است به ز جود بسي
که جود نام در آفاق مشتهر دارد

نه سمع دارد در رزم دشمنت نه بصر
نه وقت تاختن از عزم تو خبر دارد

فلک ز ترس فراموش کرد دوران را
چو اسب شاه در آوردگاه دوران کرد

چو ديد گردون دوران شاه در ميدان
همي نيارد آن روز هيچ دوران کرد

در آنچه جست همه خشندي سلطان جست
هر آنچه کرد ز بهر رضاي يزدان کرد

همي به رمز چه گويم صريح خواهم گفت
جهان ملک ملکي در جهان ملک افزود

ز بس نشاط که در طبع مردمان آويخت
بدين دو هفته به شبها يک آدمي نغنود

دشمنش که بگريخت ز چنگال نهيبش
صد شکر همي کرد که در دام بلا شد

تا رحمت و انصاف تو در دولت پيوست
گيتي همه از صاعقه ظلم جدا شد

دانند که در خدمت سلطان جهاندار
تا گشت زبانم به ثنا وقف ثنا شد

هر بزرگي که در جهان بينند
با بزرگي تو هبا باشد

ظن نبردم همي که چون مرغان
مر مرا جاي در هوا باشد

کس نگويد در اين همه عالم
که ازين صعب تر بلا باشد