ديوان مسعود سعد سلمان

در چمن ديدي بتان اندر لباس هفت رنگ
آن بتان را اين خزان شمعگون چادر گرفت

اين عقل در يقين زمانه گمان نداشت
کز عقل را ز خويش زمانه نهان نداشت

در گيتي اي شگفت کران داشت هر چه داشت
چون بنگرم عجايب گيتي کران نداشت

جان داد در هوات که باقيت باد جان
اندر خور نثار جز آن پاک جان نداشت

اين مدح خوان دعا کندش زانکه در جهان
کم بود نعمتي که برين مدح خوان نداشت

توراست اکنون بر کوه پيچش تنين
چنانکه بودت در بحر سازش تمساح

تفاوت است ميان من و عدو چونانک
تفاوت است به اقسام در ميان قداح

فتح ار چه گذر دارد در دهر فراوان
جز بر سر تيغ تو نباشد گذر فتح

هر کو نکند ويحک در دل خطر جان
دانند حقيقت که ندارد خطر فتح

فتح و ظفرت کم نبود زانکه به حمله
در دست تو تيغ ظفرست و سپر فتح

در روي زمين کارگري دارد هر چيز
جز کاري تيغت نبود کارگر فتح

چندانت بود فتح که در عرصه عالم
هر روز بگويند به هر جا خبر فتح

دانه و شاخ و باغ مجلس او
دانه در و شاخ و مرجان باد

در زمين هاي خشک سال نياز
جود او سودمند باران باد

باس او در مصاف کوشش حق
چيره دست و فراخ ميدان باد

مملکت را همه قرار و مدار
در قرار تو و مدار تو باد

داد و انصاف شاکي و شاکر
همه در امن و زينهار تو باد

هر قراري که خسروي جويد
در سر تيغ آبدار تو باد

همه آوردن و گرفتن ملک
در بگير تو و بيار تو باد

در جهان ملک استوار تو را
قوت از دين استوار تو باد

در سفر باغ و بوستان و بهار
منزل و جاي رهگذار تو باد

اي شاه تا بهار و خزانست در جهان
اندر جهان ملک خزانت بهار باد

بي کارزار هيبت شمشير و تيرشان
با جان دشمنان تو در کارزار باد

هر سر که سرکشيده ز فرمان تو سرش
در زير ضربت سر آن گاوسار باد

شاها بناي ملک به تو استوار باد
در دست جاه تو ز بقا دستوار باد