ديوان مسعود سعد سلمان

دلش بر حرص اغراء عداوت
سرش در عشق شور و کارزار است

قياس لشکرت نتوان گرفتن
که يک مرد تو در مردي هزار است

مرادت را ز ملک دهر هر چيز
که تو خواهي نهاده در کنار است

به هر لفظي که گويد در دهانش
ز سهم تيغ تو واي است و آه است

نه چون بنده به گيتي مادحي است
نه چون تو در زمانه پادشاه است

به خدمت بخت هم زانو نشستت
به حرمت فتح در پيش ايستادت

اين چنين رنج کز زمانه مراست
هيچ داني که در زمانه کراست

هر چه در علم و فضل من بفزود
همچنانم ز جاه و مال بکاست

خواجه بونصر پارسي که چو مهر
به همه فضل در جهان علم است

در جهانش به مکرمت دست است
بر سپهرش ز مرتبت قدم است

نامه اي نيست در کمال و دها
که بر او نام او نه عنوانست

در هنر حله اي نپوشد خلق
که بر خلق او نه خلقانست

سر چو بر کلک خط او بنهاد
هر چه در دهر جن و انسانست

در صفت هاي عقل تو خاطر
عاجز و ناتوان و حيرانست

دل تو با صفاوت عقل است
تن تو در لطافت جانست

در خراسان چو من کجا يابي
که به هر فضل فخر کيهانست

گر ازين نوع در سرم گشته است
نزد من ديو به زيزدانست

راست گويي دو ديده بيدار
در دو چشم آتشين دو پيکانست

ديد در باب من عنايت تو
زان همه کارها به سامانست

تا در افلاک هفت سياره است
تا به گيتي چهار ارکانست

خطاست گويي در نيستي سخا کردن
ملامت تو چه سودم کند چو طبع سخاست

وانکس که نه چون مورد وفادار تو باشد
مانند دل لاله دلش در خفقانست

اميد جهان زنده و دلشاد بماند
تا دولت تو در بر انصاف روانست

طبع تو زمانست و زمينست هميشه
در نفع زمينست و به تأثير زمانست

از روي تو حشمت همه چون نرگس چشمست
در مدح تو دولت همه چون لاله دهانست