ديوان محتشم کاشاني

خاکساراني که بر رود علي بستند آب
گو نگه داريد آبي کاتش او را در قفاست

يا ملاذالمسلمين در کفر عصيان مانده ام
از خداوندم اميد رحمت و چشم عطاست

يا اميرالمؤمنين از راندگان درگهم
وز در آمرزگارم گوش بر بانک صلاست

يا امان الخائفين اينجا پناه آورده ام
وز تو مطلوبم حمايت خاصه در روز جزاست

يا ولي الله گداي آستانت محتشم
بر در عجز و نياز استاده بي برگ و نواست

امسال نيست زمزمه اي در جهان ولي
کو آن نواي زاري و آن ناله هاي زار

امسال اشگها همه در ديده هاست جمع
اما روان نمي کندش يک سخن گذار

وز خاک او علم نور ميرود
سوي فلک چو شعله خورشيد در غبار

در خدمت رسول بر اطراف منبرش
ارواح انبياء همه با چشم اشگبار

بر فقره سخنش کرده آفرين
در نقل هاي نوحه او شاه ذوالفقار

بر حسن ندبه اش حسن از چشم قطره ريز
کرده هزار در ثمين بر سمن نثار

با آن که در بهشت نمي باشد آتشي
رضوان ز غم نشسته بر آتش هزار بار

روزي که ما رسيم باو وز عطاي حق
از زندگان خلد نيابيم در شمار

آن روز در قضاي عزاي شه شهيد
چندان کنيم نوحه که افتد زبان ز کار

نخلي که در حديقه جنت به دل نداشت
از دوستان بريد و درين بوستان نماند

مه سينه مي کند که چه پاينده اختري
از دستبرد حادثه افتاد در وبال

ماهي که کلک صنع به تصوير روي او
در هم شکست رونق صورتگران چين

واحسرتا که گنج گران مايه اي چنان
با آن شکوه و کوکبه در خاک شد دفين

در قصد او که جان جهانش طفيل بود
تيغ اجل چگونه برون آيد از نيام

با شخص فتنه بس که قضا بود متفق
در کار کينه بس که قدر داشت اهتمام

در قتل خود کند فلک غافل اهتمام
روزي اگر به اين عمل خود گمان برد

خون بارد از سحاب اگر در عزاي او
آب از محيط چشم مصيبت کشان برد

شاه خيبر گير اژدر در امام بحر و بر
ناصر حق غالب مطلق اميرالمؤمنين

چرخ را بر آستانت پاسباني التماس
عرش را در بارگاهت پاسباني ملتمس

ور کند از مهتران عزت ستاني قهر تو
سدره در چشم الوالابصار خوار آيد چو خس