ديوان محتشم کاشاني

که ديگر دهر ار ارحام واصلاب
چنين ذاتي نخواهد ديد در خواب

ملايک بي خود از گردون فتادند
ميان کشتگان در خون فتادند

به ماتم بيخ عيش از جان برآريد
به زاري تخم غم در دل بکاريد

که در دل اين زمان تخم ملامت
برشادي دهد روز قيامت

همايون طاير توفيق و اقبال
به صبر آورد جنبش در پر و بال

که عالم روي در آبادي آورد
نويد آور نويد و شادي آورد

بود در خلقت آن عرش درگاه
ز خلقش تا نشانش آن قدر آه

فتد هم رخنه در بنياد بيداد
شود هم مملکت از داد آباد

سياست را شود تيغ آن چنان تيز
که باشد در نيام از سهم خونريز

در آن وادي که وحشش ماهيانند
طيورش سر به سر مرغابيانند

سوار اسب چو بينند يک سر
عنان در دست طوفانهاي صرصر

يکي را عقد مرواريد دربار
که بايد در بهايش زر بخروار

به خانها در کشند اسباب چندان
کزان گردد لب آمال خندان

که خواهي زد در ايام جواني
به دولت نوبت نو شيرواني

من عزلت گزين چون بي نصيبم
همانا در ديار خود غريبم

که اول بوده چوب خشک در باغ
فرو تر پايه اش از هيزم راغ

درين خانه نه رواق دو در
که ديده ز يک مادر و يک پدر

يکي در سرش سايه ناکسي
که سگ را ازو عار آيد بسي

دو داماد در سلک يک خاندان
يکي کامران و يکي خر چران

قضا را روزي اندر نوبهاران
گوي را مانده در ته آب باران

به وي از جام همت جرعه اي داد
که خاص و عالم را در خاطر افتاد

الا اي پادشاه کشور دل
که دايم مي زند عشقت در دل

ليکن به هواي نفس يک چند
در دهر بساط عيش افکند

وز پشت سرش سوار بسيار
با او همه در مقام آزار

هم خلعت عفو در برش بود
هم تاج نجات بر سرش بود