ديوان محتشم کاشاني

در بحر صلاح روحي بيک
که چه او صالحي زمانه نديد

آن چه او گفت در طريق حساب
بود تاريخ فوت مير همان

از جهان چون رفت بادا در جنان
خرم و دلشاد با آل علي

اي جهان را از تو در گوش اميد
استمالت هاي عام شامله

صد چنين در بطنش اندر پرورش
يا هليله نامشان يا آمله

در زمان چون تو سلطاني که اخراجات من
بي تعلل مي دهد از مخزن احسان خويش

که در گرفتن زر آن حرامي ناکس
به هيچ کس متوسل مشو که سلطان داد

هزار خيل خريدار گرم سودا را
بر متاع خود از چرخ در سجود آرند

روز هم خواهشم اين بوده که در هيچ محل
نگذارد صمد چاره برت بيچاره

در ثناي تو هم از ياوري طبع بلند
رانده ام بر سر سياره و ثابت باره

اي عطا پيشه که درياي سخا و کرمت
در تلاطم همه گوهر به کنار اندازد

به خدايي که داشت ارزاني
به تو در ملک خود سليماني

به حملش ز در دور کردي چنان
که شرمنده برتافت روزان حريم

وي خديو صبر فرمايان که مي بايد تو را
بينوائي بر در از ايوب صبر اندوزتر

در بناي مستقيم الجود ميريزد مدام
از ني کلکت شکر همچون نبات از نيشکر

از براي او به جاي زر فرستادي نبات
تا زبانش ديرتر در جنبش آمد بهر زر

که به حکمت در انجمن سازد
غرق درياي انفعالم از آن

من که چون خسته عرق کرده
يافت در دم به يک نفس درمان

بر روي فرش اغبري مستدير سقف
در زير چرخ چنبري لاجورد فام

با آن که در کفايت آن سعي ها نمود
نواب آفتاب لقاي فلک مقام

با آن که دوستان مدبر در آن مهم
دادند داد کوشش و امداد و اهتمام

جوهرشناسي آخر از ايشان که در سخن
اعجاز مي نمود بگيرائي کلام

بر خلق واجبست که در مدح او کنند
منعم به سيدالوزرا اشرف الانام

جغدي که در خرابه ادبار خانه داشت
دارد سر تو طن ديوار بام تو

مشکل اگر بهم رسد اسباب صحتش
زخم کهن جراحت در التيام تو