ديوان محتشم کاشاني

طبع من نيز در مديح شما
شاعري کرد و خواجگي را ديد

خاتم ملک کرد چون در دست
حاتم او را کمينه سايل شد

چه گوهر آن که در بهاي دو کون
قيمتش صد خزانه فاضل شد

مير سلطان مراد خان که ازوست
در بقا روي عالم فاني

چه شد زين چهار اقتران در عدد
هزار و صد و چار مطلب عيان

هم رخ خورشيد را هر صبح دم
با در گردون اساس او مساس

چون خيال منزل دقت پسند
گشت او را در دل دقت شناس

تبارک الله ازين حوض خانه دلکش
که در شک جوي جنانست و آبروي جهان

زبان خامه نقاش کرده صنعتها
که در ثناش زبون است خامه دو زبان

وز پي سال وفاتش از جمل
بست دل گويا طلسمي در زبان

وانکه در مهد از جبينش مي نمود
جوهر خالص گران مقدار علم

آن که در انواع کمالات بود
عالمي از خرمن او خوشه چين

اي که در اين واقعه جان گداز
با من بي صبر و قراري قرين

وانکه در برداشت تشريف قبول
دست مرگ اول لباس او بريد

پير خرد ز مرگ جهان سوز او چو کرد
در ظلمت زمانه ماتم نشين نگه

در باغ دهر نشو و نمائي نيافته
از تند باد حادثه ناگاه شد به باد

در چشمه سار چشم زند ديده پدر
صد جوي خون ز هجر گل روي خود گشاد

در صبح ازل ز مهر فطري
نازان به محبت حسين است

دو بيننده نخل کثيرالثمر
که بودند در آن به نشو و نما

مير کريم آن که مساوي نمود
در نظرش ملک حيات و ممات

ز ملک خود سفر حج گزيد با خلقي
که مثل او گوهري در صدف نداشت جهان

رفيع مرتبه خان ميرزا که پس خرد
به حسن فطرت او در جهان نداد نشان

چو او در جواني کفن پوشد شد
سيه پوش گشتند پير و جوان

آن که بود از صلاح بهر فلاح
در بلاد سداد سد سديد

وان سبک روح حلم پيشه که بود
در گران لنگري فريد و وحيد