ديوان محتشم کاشاني

در ميان لاي نفيش ار نبود
غير اسمي نماند از اسلام

طي نگردد ره آن قدر که بود
کلک را در ميانه اقدام

دو خزانه در از کلام بديع
هر دري گوشوار گوش گرام

يعني از مال طفلم آن چه بود
در دکن پيش بد ادايان وام

در ميان مهم من نه پاي
ساز کار مرا نظام انجام

گر نه پاي تو در ميان باشد
نرسد کار عالمي به نظام

شير مصافي که به هيجا در آب
جسته مبارز ز بنان سنان

بيش ز هر پادشهي کوس هم
کوفت در اصلاح مهم جان

چون بود حالم اگر بر سخت گيريهاي دهر
نارسيده لطفي از شه در رسد تحصيلدار

بي قراري خاصه در شلاق افلاسي چنين
چون تواند داد شلتاقي چنين با خود قرار

صندوق نار دوش فرستاد بهر من
يعني که مجرمي و تو را نار در خور است

حوري در لباس انساني
ملکي و تو را پري نام است

مهر پا مي نهد چه در حرمت
تا به شب لرزه اش براندام است

اي شه انس و جان که جان مرا
ز التفات تو در تن آرام است

تنم از ضعف گرچه شد الفي
در سجود تو آن الف لام است

دلم آن آهوي حرم شب و روز
از طواف درت در احرام است

همه سري در آن چه دارد راه
پس چه حاجت به عرض و اعلام است

گرچه ناکامي که هست مرا
در پي آن جهان جهان کام است

ورچه انعام خاص پي در پي
از تو نسبت به حال من عام است

نيست پوشيده که در مدح سلاطين قديم
شعر ابهر طمع آن همه مي کوشيدند

در رهت همچو بندگان همه روز
خور به تشريف چاکري خرسند

وين دم به رسم تحصيل دارد کسي که برده
در عرصه سياست گوي صلابت از تو

شاعر خيره در اقليم سخن مي باشد
جان ستاننده ز اعدانه به تلخي به خموشي

هر هنر من که ز انگيز طبع
در نظر عقل شود جلوه گر

بگو اگرچه به عنوان شاعري هرگز
نيامد است فرو سر به هيچ در گاهم