ديوان محتشم کاشاني

بي تکلف صاحبا کردي ز وامي فارغم
کز هراسش بود بي آرام در تن مرغ جان

محتشم اي در فن خود از توقع برکنار
آمدي آخر درين فن نيک بيرون از ميان

بحر خواهش را کراني نيست پيدا لب ببند
پس زبان بگشاي در عرض دعاي بيکران

پيک صبا هم رساند مژده کز اقبال و بخت
بر در شهر سبا تخت سليمان رسيد

تا شکند در جهان رونق ديوان ظلم
با دو جهان عدل و داد حاکم ديوان رسيد

در عظمت هرچه داشت صورت فرض محال
از پي تعظيم او جمله به امکان رسيد

روز دغا در مصاف تيغ مبارز شکاف
بر سر فارس چو راند بر فرس آسان رسيد

سجودش واجبست از بهر شکر دفع آفتها
که در عالم وجودش مايه امن و امان آمد

ز تعجيل قضا تير دعا در دفع خصم او
ملاقات کمان ناکرده پران بر نشان آمد

همانا آيت گيتي ستاني و جهانباني
پس از شاه جهان در شان آن کشورستان آمد

جميله شاهد امنيت آمد از در صبح
بهم نشيني داراي پادشاه نشان

بلند اگر نشود بادبان تمشيتش
فتد سفينه چرخ بلند در جريان

به زور بخت جوان داده در جهانگيري
نشان ز شان سکندر شه سکندرشان

ز گرگ حادثه در عهد او رمان مشويد
که حفظ او رمه کائنات راست شبان

زمانه عافيتش را بگرد سر گرديد
که در زمانه او فتنه گشته سرگردان

مبارزي که ز جد مبارزت داده
ز جد عالي خود در صف مصاف نشان

چو او نهاد قدم در کنار دايه دهر
زمانه گفت که دولت نمي رود ز ميان

خلافت ابدي دست از آستين ازل
برون نکرده به او داشت در ميان پيمان

شه نشاط طلب گو به عيش کوش که هست
سوار چابک پرخاش جوي در ميدان

چه غم ز صلبي اعدا که ممکن است خلل
در آهنين سپر از تير آتشين پيکان

هنوز چشم غنيم است در پي ملکش
چو ديده اي غنم سر بريده حيران

ماهي و گاو را کند افکار ثقل بار
در حرب بر رکاب چو لنگر کند گران

گر نه سررشته در کف تو بود
بگسلد توسن سپهر لجام

تيغ که آيين اوست خونريزي
مانده در عهد تو به حبس نيام

که در آفاق ديده از حکما
دين پناهي که بهر نفي حرام