ديوان محتشم کاشاني

هيئتت وقت ظفر چون جنبش آرد در زمين
گويد از دهشت زمين با آسمان اين المفر

ز اقتضاي عهد استغنا خواصت مي شود
حالت جر زود در ترکيب رفع از حرف جر

ديده جن و ملک کم ديده در يک آدمي
اي خديو نامدار نامجوي نامور

شهريارا سروران عالم مدارا داورا
اي ضميرت با قضا در کشتي دانش قدر

من نه آخر آن ثناخوانم که در بزم تو بود
مسندمنصوب من از همگنان مرفوع تر

زر برايت در قطار اهل دعوت داشتند
بختيان من به پيش آهنگي از گردون گذر

در نسبت است خسرو شاهان نامدار
فرهاد بيک معتمد شاه کامکار

در گوي باختن نبود دور اگر کند
گوي زمين ز هيبت چوگان او فرار

وانعام اولين که بامداد او بود
ممتاز باشد از همه در چشم اعتبار

وانکه گنجور کزو آفرينش برنيافت
گوهري مانند او در مخزن آخر زمان

دهر معلول از علاجش خسته عيسي طبيب
خلق عالم در پناهش گله موسي شبان

انتقامش چون کند دست ضعيفان راقوي
پشه در دم برکند گوش از پيل دمان

مژده عونش چو سازد زير دستان را دلير
از تلاش روبه افتد در زيان شير ژيان

بي طلب حاضر شود چون خوردنيهاي بهشت
بر سر خوان نوالش هرچه آيد در گمان

در زمين ذات و خير دولتش روزي که کرد
نصرت استيلا پي رد جلاي ناگهان

خلعتي کايزد به قد کبرياي او بريد
در زمان شاه عالي همت حاتم زمان

نقش تشريفي چنان صورت نمي بندد مگر
در ميان دستي برآرد نقش پرداز جهان

وه چه تشريف آسماني در زمين انجم نما
سهو کردم آفتابي بر زمين اختر فشان

از پي تشريف اسبي در سبک خيزي چو باد
زير زين آسمان سنگ از گوهرهاي گران

مرکبي کاندم که آرميده راند راکبش
شام باشد دهري خفتن در آذربايجان

توسني کز روز باد پويه اش گوي زمين
در شتاب افتد چو کشتي کش دواند بادبان

قصه کوته چون قدم درواي فکرت نهاد
عقل دور انديشه در انديشه اصلاح آن

طبع دقت پيشه بر انديشه سبقت کرد و گفت
اعتمادالدوله افسر بخش بادا در جهان

طوطي شيرين زبان شکرستان عراق
کز جفاي قرض خواهان بود زهرش در دهان

من به اين پاداش بر چيزي که حالا قادرم
هست ارسال ثناها کاروان در کاروان