ديوان محتشم کاشاني

به من تراوش نزلي که لطف ايشان راست
نزول آيت بيزاريست در شانم

بزرگ اين همه گر خلق مشفق خلقيست
به حاجتي من اگر در زمانه درمانم

ز حمل جور من اين جا ذليل در همه جا
عزيز پادشهان حاملان ديوانم

و گر به خاک سياهم کشد زمانه هنوز
ز سرمه بيش بود قدر در صفاهانم

ز اشک شوق کشندم به پا خزاين لعل
اگر به خواب ببيند در بدخشانم

اگر شوند ز تعليم عندليب زبان
هزار مرغ زبان بسته در گلستانم

همين که در سخن آيند از کمال غرور
کنند نام زبون لهجه و بد الحانم

غرور غفلتشان بين که ايمنند به اين
که در نيام شکيب است تيغ برانم

گرفته ام دو جهان در هنر وليک هنوز
برون نيامده الماس ريزه از کانم

بدين که سنگ گران نيست در ترازوي هجو
چه ارزن از سبکي کرده اند ارزانم

از ازل گرديد در تسخير اقطاع زمين
نصرت او را علي موسي جعفر ضمان

در زمان امر و نهي جاريش نبود محال
رجعت آب معلق گشته سوي ناودان

کاشکي در فرش بودي عرش علوي تا بود
پادشاه اين چنين را بارگاهي آن چنان

اي دل پرشوق کز تعجيل حال کرده اي
کلک چوبين پاي را در وادي مدحش روان

باش تا اين شوکت سرکوب يک سر بشکند
بيضه هاي سرکشي را در کلاه سرکشان

از شهان معني و صورت جلوس هفت شاه
بر سرير کامکاري شد در اين دولت عنان

بهر انشاي ثنايش از خدا دارم اميد
عمر نوح و طبع خسرو نظم در طي لسان

طبع جمعي چون جمل هاي قطاري راست رو
وز رواني سبعه سياره را در پي روان

داري اما بنده افتاده از پائي که هست
در رکاب شخص طبعش خسرو سيارگان

دارد اميد اين زمان کز امتياز پادشاه
در جهان آثار طبعش بيش ازين بود نهان

محتشم هرچند ميدان سخن را نيست پهن
رخش قدرت بيش ازين در عرصه جرات مران

خديو تخت نشين خان پادشاه نشان
که در دو کون نشان از بلندي شان است

چنان زمانه جوان گشته در زمانه او
که پشت گوژ همين پشت قوس و ميزان است

ولي ز پيکر ميزان به بازوان نقود
که در خزاين او وقف بر گدايان است

خبر رسيده به توران که يک جهان آراست
که در عمارت ويران سراي ايران است