ديوان محتشم کاشاني

دارم گمان که خالق مخلوق آفرين
کرده در آفريدنش اظهار اقتدار

معين ملل کز ازل قسمتش زد
به بخت همايون در بختياري

به جنب نعالش که پايان ندارد
کجا در حسابست عالم مداري

در اطراف صيتش چو باد است پويان
بر اشراف حکمش چو آبست جاري

ضميريست در صبح نو عهدي او را
فروزان تر از آفتاب نهاري

سپهر از برايش عروس جهان شد
به عقد دوام است در خواستگاري

جهان داورا محتشم بنده تو
که لال است در شکر نعمت گذاري

ز دنبال هم داد صد غوطه او را
نوال تو در لجه شرمساري

به جان آفريني که در آفرينش
تو را داد اين امتيازي که داري

به خيبر گشائي که از خيل خاصان
تو را داد در شهر خود شهرياري

سر موئي از من نيابي تفاوت
در اخلاص و دلسوزي و جان سپاري

در آفاق ارچه ممتازم ولي مي خواهم از خلقم
به عنوان غلامي بيش ازين ممتاز گرداني

چرا سرخيل آن خوش لهجه ها را در گلستانت
بود احوال يکسان با کلاغان دهستاني

نشاط انگيز تا باشد بساط بزم جمعيت
تو باشي در نشاط و کامراني و طرب راني

بر خرمن حيات عدو برگ ريز باد
چون تيغ شعله اش ز نيام آوري به در

تير و شمشير شوند از عمل خود معزول
در سپاهي که نگاهي کني از عين عتاب

از صدر زين هزار سوار افکند به خاک
در دست او اشاره اي از ابروي کمان

دامان سايلان فراخ آستين درد
در کيسه کرم چو کند دست درفشان

درياي جود او متلاطم اگر شود
آرد جهان در شهوار بر کران

معصومه ستيزه که ستار واحدش
در هفت پرده کرده ز چشم جهان نهان

طبع تو محتشم چو در اثناي عقد نظم
آورد اين دو مصرع تاريخ بر زبان

گو لاف سحر زن که به اين فکرهاي دور
در دور خويش دعوي اعجاز مي توان

محل گيرودار او که خونش مي رود از تن
کشد سيمرغ را دام عناکب در گرفتاري

جهان ز فتنه چه دارد خبر که در بند است
هنوز سيل جهانگير چشم گريانم

ازين بدتر گله اي نيست از زمانه مرا
که برده ريشه فرو در زمين کاشانم