ديوان محتشم کاشاني

ز وي اي دهر ايمن باش در سالاري عالم
کزوالحال کار صد جهان سالار مي آيد

ولي تابان هلالي کافتاب اندر جوار آن
به صد ضعف سها در ديده پندار مي آيد

همين شهزاده تا روز جزا زيب جهان بادا
که خوش زيبنده در چشم اولوالابصار مي آيد

کاين زمان رو در تو دارد دولت روي زمين
اولين دولت نويد خلعت خان زمان

عالم افروزنده خورشيدي که در مسکاب بطن
هر جنين از داغ مهرش بر جبين دارد نشان

گر شود تيغ آزما در حد ترکستان زمين
بر درد جيب زمين تا دامن هندوستان

زور بازوي تصرف بين که دارد در کمند
گردن خلق جهاني يک جهان اندر ميان

دي ز شوکت بر در ايوان کيوان ارتفاع
آفتابت پرده دارو آسمانت پاسبان

وي به استدعاي فتحت در زواياي زمين
سوره انا فتحنا بر زبان آسمان

بس که نهر خون روان کرد از تن ارباب کين
ضربتت چون ضربهاي حيدري در نهروان

دشمنت داد جلادت داد اما در گريز
گر به اين جلدي بماند مي شود گيتي ستان

پيش دستي کرد در کشتي و غالب نيز گشت
ليک مثل دستيار اولين بر پهلوان

در فنون حرب چون از آگهان کار بود
بر سرش چيزي نيامد جز بلاي ناگهان

در حشر گاهي که چون صور قيامت مي دريد
بانک رعد آشوب کوست پرده گوش کران

جغد اگر بال و پر سيمرغ بندد بر جناح
کي تواند ساخت در ماواي سيمرغ آشيان

اي در اقليم فصاحت گشته از بدو ازل
پادشاه نکته پردازان به طبع نکته دان

ذاتش که يگانه زمانه است
ز آفات زمانه در امان باد

از خيل غنيم او غنيمت
در لشگر وي جهان جهان باد

و گر معيار عدلت از ميان تمييز بردارد
گدا در ملک سرداري کند سردار چوپاني

يد بيضا نمايد رايتت در وادي نصرت
چه از فرعوني اعدا کند رمح تو ثعباني

بنان در کشف رازي خواهد آورد
زبان کلک را ديگر به گفتار

چه مولي آن که در بازار معني است
سخن را بهترين ميزان و معيار

به بازارش سه در برد از من ايام
يکي فرد و دو از نسبت بهم يار

ولي از همت آن فرزانه گنجور
چو از من آن در را شد خريدار

در اين بازار از بخت بد من
از آن سودا به غايت بود بيزار