ديوان محتشم کاشاني

مثال نال شدي در مضيق ناکامي
من گداخته جان را تن بلا پرور

گهي ز وسوسه بي کسي و تنهائي
چو غنچه دست من تنگ دل گريبان در

که در ولايت هند از عداوت گردون
فتاده طفل و يتيم و غريب و بي مادر

چو بعد از آن سپه خواب براساس حواس
گشود دست و تنم را فکند در بستر

پناه ملک و ملل شاه و شاهزاده هند
که خاک روب در اوست خسرو خاور

ز گرمي غضبش سنگ ريزه در ته آب
ز تاب واهمه يابد حرارت اخگر

به جوشن تن خيرالبشر علي ولي
حصار قلعه دين فاتح در خيبر

در باغ اگر عبور کند باد هيبتش
کس برگ ارغوان نشناسد ز زعفران

در دل اگر عبور کند صيت صولتش
از هول بشکند قفس جسم مرغ جان

اي بر در سراي تو هر صبح آفتاب
تا شام کرده فره چراني ملازمان

دريا درون قطره تواند گرفت جا
گر جا کند جلال تو در جوف آسمان

هم گفته ام که هرچه از آن جانب آورند
اين جا برسم جايزه آرند در ميان

اين طاعت ارچه نيک نکردم ادا ولي
شد در قضا نمودن آن طبع من جوان

دانادلي که تربيتش سنگ ريزه را
در بطن روزگار بدر توامان کند

عدلش مدققي است که زنجير اعتراض
در گردن عدالت نوشيروان کند

رايش محققي است که آينده روزگار
در کتم غيب هرچه نمايد عيان کند

آن قبله است در گه گردون نظير شه
کش آستان مقابله با کهکشان کند

وز راي چاره ساز به اندک توجهي
قادر بود که در بدن مرده جان کند

تير قدر گهي که نهد در کمان قضا
هرجا اشاره تو بود او نشان کند

فتد در معدنيان آتشي کز گرمي آهن
زره سازي کند آسان تر از داود آهنگر

به جيب جوشن جيشت سراغ مثل اسب خود
در و دروازه کنکان زند هنگامه محشر

چه شد آن مهربانيها که دايم بود در مجلس
ز تر داماني چشم نمينم آستينت تر

هميشه تيشه همي سازد از هلال سپهر
که در دلم نگذارد بناي عيش آباد

ز افتراق احبا ميان ما و سرور
قضيه مانعة الجمع در جميع مواد

در يگانه درياي اجتهاد که هست
به فضل و مرتبه از خلق بر و بحر زياد