ديوان محتشم کاشاني

به اميري که در احرام نمازش هر شب
بانگ تکبير ز تکبير رسيدي به هزار

غنچه در ديده من اخگر و گل آتش تيز
ارغوان بر سر آن شعله ريزنده شرار

آسمان کوکبه شهزاده پريخان خانم
کاسمان راست به خاک در او استظهار

کاميابي که اگر طول بقا در خواهد
بر حياتش کشد ايزد رقم استمرار

ز جهان راندنش از غيرت هم نامي خود
گر پري همچو بشر جلوه کند در ابصار

ز اقتضاي قرق عصمت او شايد اگر
روي برتابد و از شرم کند در ديوار

در رياض حرم او که دو صد گلزار است
نکند آب و هوا تربيت نرگس زار

قصد ايثار ذخاير چکند در يک دم
بحر ذخار برآرد ز کف او زنهار

عدل او چون شکند صولت سر پنجه ظلم
خنده بر باز زند کبک دري در کوهسار

وز سخنهاي قوي خلعت پر زور مدام
بختيانم به قطارند و روان در اقطار

دهي انصاف که اعجاز بود ناکردن
با چنين خاطر افکار خطا در افکار

وندرين ملک اگر راه کنم در بزمي
يا به راهي ابدالدهر نشينم چو غبار

دو کشتي متساوي اساس را در بحر
يکي رساند به ساحل يکي به طوفان داد

دو سالک متشابه سلوک را در عشق
يکي ز وصل بشارت يکي ز هجران داد

زبان بسته که بد حکمتي نهفته در آن
به کمترين طبقات صنوف حيوان داد

بهر که در طلب گنج لايزالي بود
گليم مختصر فقر و گنج ويران داد

کرم بر اوست مسلم که آن چه وقت سؤال
گذشت در دل سايل هزار چندان داد

فتاد زلزله در گور حاتم از غيرت
چو شخص همت او رخش جود جولان داد

توئي ز معدلت آن کسرئي که در عهدت
رواج عدل از ايران اثر به توران داد

هميشه تا به کف روزگار در و گهر
توان ز موهبت بحر و کان فراوان داد

کند چو ساقي لطفت مي کرم در جام
شود به آن همه زردي رخ طمع احمر

کميت ناطقه در عرصه ستايش او
بماند از تک و وصفش نگفته ماند اکثر

شهنشها ملکا داورا جهان دارا
زهي ز داوريت در جهان جهان دگر

چنان شده است جهان فراخ بر من تنگ
که در بدن نفسم را نمانده راه گذر

اگر نيافتي از منهيان عالم غيب
دلم ز لطف تو در عالم مثال خبر