ديوان محتشم کاشاني

از درگهي که هست سگش آهوي حرم
در گردنم به يک کشش افکنده صد طناب

وز شرم کس نکرده نگه در رخش درست
از بس که دارد از نظر مردم اجتناب

در خواب نيز تا نتواند نظر فکند
نامحرمي بر آن مه خورشيد احتجاب

خود هم به عکس صورت خود گر نظر کند
ترسم که عصمتش کند اعراض در عتاب

از عصمتش بديع مدان کز کمال شرم
دارد جمال خود ز ملک نيز در نقاب

در دامن سحاب فتد ذره اي از آن
تا دامن ابد دمد از خاک مشگناب

هست از غرور صنعه تانيث صعوه را
در عهد او نظر به حقارت سوي عقاب

بر درگهش گداي کمين مملکت مدار
در خدمتش غلام کمين سلطنت مآب

محتاج يک حديث توام در مهم خويش
اي هر حديث از تو برابر به صد کتاب

چون سينه صدف صدف سينه ها تمام
در عهد من گران شده از گوهر مذاب

سرتاسر جهان ز در نظم من پر است
الا خزانه دل نواب کامياب

يک در به بيع طبع همايون او رسان
تا وارهم ز فاقه من خانمان خراب

بهر تو دعا که کند در دلي گذر
از دل گذر نکرده به لب باد مستجاب

حرفي که ساخت گوش زدم در ازاي آن
از من هزار شکر به گوش جهان رسيد

در موکبش به حاشيه کهترين سوار
دوش هزار خسرو خسرو نشان رسيد

در محفلش به حاشيه کمترين جدار
روي مزار قدسي عرش آشيان رسيد

اقبال هرکه خواست به پاي خود از پيش
سيلاب سان ذخيره در ياوکان رسيد

زنجير عدل او چو در آفاق بسته شد
صد چشم بر عدالت نوشيروان رسيد

بادا کشيده خوان نوالت که در جهان
فيضش به صد جفاکش بي خانمان رسيد

گشت در مهد گران جنبش دهر آخر کار
خوش خوش از خواب گرانديده بختم بيدار

کرده از قوت امداد خودم رتبه بلند
داده در ساحت اعزاز خودم رخصت يار

قسمت آموخته در گه رزاق کبير
که کفش واسطه رزق صغار است و کبار

آن که با عصمت او رابعه حجله چرخ
در پس پرده به رسوائي خود کرد اقرار

در رکابت همه اصناف ملک غاشيه کش
از صفات همه اوراق فلک غاشيه دار

جاي او هيچ ستاينده نگيرد در دور
گر کند تا بايد سعي سپهر دوار