ديوان محتشم کاشاني

شخص اجل آنچه داشت در پس دندان صبر
گفت با اعداي خويش او به زبان سنان

وقت فرس تاختن ميفکند بر زمين
زلزله انگيزيش غلغله در آسمان

لنگر صبر و سکون بگسلد از اضطراب
گوي زمين در کفش بيند اگر صولجان

رستم زور آزما باز نبندد کمر
زور تو را گر شود در صدد امتحان

چرخ زبردست اگر با تو فتد در تلاش
بر کمرش بگسلد منطقه کهکشان

گرم به خورشيد اگر بنگري از تاب تو
در ظلماتش کنند مهر پرستان نهان

در طبقات ملوک پادشهي برگزيد
تيغ زن و صف شکن شيردل و نوجوان

موي اگر پل شود در کنف حفظ وي
تا ابدش نگسلد پويه پيل دمان

تا رودش در رکاب چرخ طويل انتظار
بر کنفش شد کهن غاشيه کهکشان

بگذرد از خاره تير گرچه در اثناي کار
نرم کند مشت او مهره پشت کمان

دشمن از ادبار اگر در ره رمحت فتد
آيد از اقبال تو کار سنان از بنان

ز آفت بخت نگون خصم تو را در مزاج
غير گل گرد ميخ نشکفد از زعفران

در کفلش چون کشند از حرکاتش زند
طعنه به بال ملک دامن بر گستوان

نيک توان يافتن صنعت او در يورش
ليک از ابعاد اگر رفت تناهي توان

بس که سبک خيزيش جذب کند ثقل وي
بر شمرد بحر را در ره هندوستان

باد ز پس ماندگي پيش فتد هم گهي
گرد جهان گر بود در عقب او دوان

در ره باريک کرد پويه او بي رواج
کار رسن با زر ابر زير ريسمان

جه جا حريم در پادشاه زاده اعظم
که دو راست به دوران او عظيم جلائي

سمي حيدر صفدر که صفدران جهان را
نيامداست چه او در نظر صفوف گشائي

سپهر تيز روش در رکاب غاشيه داري
هلال پشت خمش بر جناب ناصيه سائي

فلک به رقص درآيد ز خرمي چو برآيد
ز کوي خسرويش در بسيط خاک صدائي

عجب که کلک هوس در قلمرو تو برآيد
صبي غير مکلف به قصد خط خطائي

براي خصم تو گرديده در بلندي و پستي
سپهر تفرقه بازي زمانه حادثه زائي

آيا گل چمن حيدري که در چمن تو
سخن رسانده به معجز کمينه نغمه سرائي

فلک حشم ملکا محتشم گداي در تو
ز همت است گدائي به التفات سزائي