ديوان محتشم کاشاني

در نورديدم سخن کاوصاف اين عالم نورد
کرده بر خنگ بلاغت تنگ ميدان بيان

نوزده سال از براي فتح باب دولتت
دست اميدم به دعوت زد در نه آسمان

در طلوع آفتاب دولت و نصرت گرفت
سايه چتر همايون قيروان تا قيروان

در سجود بارگاه عرش تمثالت کشيد
هر مکين فرش غبرا سر به اوج لامکان

تا شود طالع ز برج قلعه چرخ آفتاب
در نقاب نور سازد چهره ظلمت نهان

زبده حکم ملوکست آن چه داراي حکم
مي کند در بارگاه شاهي از حکم اله

در دل دجال افکند انقلاب از مهر او
مهدي اقبال از همت برون کايد ز چاه

مي نويسد زود کلک منهيان در مدح شاه
سوي مردم ليس في الافاق سلطان سواه

تا بود لطف الهي با روان آن ملوک
تا بود اسم سپاهي در زبان اين سپاه

اي ماه چارده ز جمال تو در حجاب
حيران آفتاب رخت چشم آفتاب

خورشيد در مقدمه شب کند طلوع
بعد از غروب اگر ز جمال افکني نقاب

از ترک چشمت آرزوي کاينات را
در هر نگه هزار سئوالي است بي جواب

در بزم از فرشته عجب نبود ار خورد
از دست ساقيان ملک پيکرت شراب

يزدان که شاه حمزه غازيت نام کرد
از زور حمزه در ازلت ساخت بهره ياب

خود را ز چرخ در ظلمات افکند ز هم
بر آفتاب اگر نظر اندازي از عتاب

گر عنکبوت را به مثل تقويت کني
در لعب کوه را کند آويزه لعاب

در دست خازنان تو ماند زر و گهر
غربال را اگر به توان ساخت ظرف آب

با آن که در ممالک هند و بلاد روم
نظم من است خال رخ لؤلؤ خوشاب

يک مصرعم به جايزه هرگز نمي رسد
زان رو که خرمنم به جوي نيست در حساب

اي زير مشق سر خط حسن تو آفتاب
در مشق مد کشيدن زلف تو مشگناب

عکست که جاي کرده در آب اي محيط حسن
مي بيندت مگر که چنين دارد اضطراب

تا در خراب کردن عالم کنند سعي
شور و فتور و فتنه و آشوب و انقلاب

امر عالي را به امر عالي او عنقريب
در فرامين گشته فرمان همايون جانشين

اوست در خفتان ديگر يا برون آورده سر
حمزه صاحبقران از جيب آن نصرت قرين

پيکر آراي عدو گردد مشبک کار دهر
در سپاه او کمان داران چه خيزند از کمين