ديوان محتشم کاشاني

در روضه اي اگر بنشاني به دست خويش
نخلي شکوفه اش بود انجم بر آفتاب

نعلين خود دهش به تصدق که بر درت
در سجده است با سر بي افسر آفتاب

نعل سم براق وي آماده تا کند
زر بدره بدره ريخته در آذر آفتاب

بي سايه بود زان که در اوضاع معنوي
بود از علو مرتبه مشرف بر آفتاب

در جنب مطبخش تل خاکستريست چرخ
يک اخگر اندران مه و يک اخگر آفتاب

آن ذره است محتشم اندر پناه تو
کاويخته به دست توسل در آفتاب

خواستم منعش کنم ناگاه عقل دوربين
بانگ بر من زد که اي در نکته داني ناتمام

سرور فرخ رخ عادل دل دلدل سوار
قسور جنگ آور اژدر در ليث انتقام

آب پيکانش گر آيد در دل عظم رميم
از زمين خيزد که سبحان الذي يحيي العظام

ليک مي خواهم به يمن مدحتت پيدا شود
در کلام محتشم ايشان گردون احتشام

خون آن بنان که چو در خامه آورد جنبش
نخست ثبت کند مدحت امام امم

درين جهان به ستايش مشو نديم کسي
که در جهان دگر بينمت نديم ندم

برات خويش به مهر دهنده اي برسان
که در رکوع به خواهنده مي دهد خاتم

ببر به محکمه قاضي شکايت چرخ
که در ميانه بازو کبوتر است حکم

به دانکه در کتب آسماني آمده است
ابوالحسن همه جا بر ابوالبشر اقدم

رسيد مطلع ديگر ز سکه خانه فکر
که مي دود چو زر سکه دار در عالم

محيط مرکز دل کانچه در خيال هنوز
نداده دست بهم هست پيش او ملهم

چه او که ديده اميني که در حريم وصال
ميان سر خدا و نبي بود محرم

در آمدن به جهان پاي عرش ساي نهاد
ز بطن شمسه برج شرف به فرش حرم

دو در يک صدفش را نمونه بودندي
به عيسي ار ز قضا موسي شدي توام

علي الخصوص به سر خيل منقبت گويان
که ريختي در جنت بها ز نوک قلم

در انتظار نشستم به ساحل اميد
که موج کي زند از بحر من محيط کرم

شهي که خادم شرعند در عساکر او
ز مهتران امم تا به کهتران خدم

دل و کفش گه ايثار در موافقت اند
دو قلزم متلاطم به يکديگر منضم

عمود خاره شکن گر کند بلند شود
ز باد ضربت او کوره در کمر مدغم