ديوان محتشم کاشاني

ازين جماعت محتاج کز تسلط من
هميشه بر در رزقند چون گروه گدا

سخن کشيد باطناب و در نصيحت نفس
نگشت بلبل باغ بلاغ نغمه سرا

مساز شعبده با آن که قدرتش هر شام
شکسته در کله چرخ بيضه بيضا

نکوترين صور در معاشت از کم و بيش
توسطت که بخيرالامور اوسطها

به هيچ خلوتي از روي راز خلق مشو
نقابکش که محال است در زمانه خلا

متاز در عقب عيش دنيوي که هم اوست
برنده تو بسوي عقوبت عقبا

تو را ز دست نيامد که در شب ديجور
به حيله جنبش موئي ازو کني اخفا

به آن شهي که شهان آفريدگان ويند
چو در نماز سخن مي کني صباح و مسا

گمان به بانگ عشا برده بود تا در ديد
رسانده بود به عيوق شاه صبح لوا

بسي نرفت که ديدند خفته در چمنش
مگس نموده بر او از جوانب استيلا

در آخر سخن اي نطق بهره اي برسان
به آن بهار هوس زان نصيحت عظما

به نفس اگرچه خطائي که در نصايح تند
ز روي قصد تو بودي مخاطبش همه جا

به قطع پانزدهم منزلي در آن وادي
که بر تو نيست گرفتي ز کج روي قطعا

کسي که سجده او نارواست در کيشش
هزار باره ازو حاجتش شده است روا

به تائبان موفق که در رسند به عفو
ز گفت شان چو ظلمنا رسد به انفسنا

به بي زباني طفلان مضطرب در مهد
که دردشان نپذيرد ز نطق بسته دوا

به مادران جگرگوشه در نظر مرده
که از فلک گذرانند بانگ واولدا

بسوز قافله مبتلا به غارت جان
که آهشان نگذارد گياه در صحرا

به طول طاعت ترسندگان ز صبح نشور
که روي خواب نبينند در شب يلدا

به غازيان مجاهد که در تکاور شوق
کنند جان خود از بهر نصرت تو فدا

از بهر ديدنت چو سراسيمه عاشقان
گاهي ز روزن آيد و گاه از در آفتاب

از وصف جلوه قد شيرين تحرکت
بگداخت مغز در تن بي شکر آفتاب

گر ماه در رخت به خيانت نظر کند
چشمش برون کند به سر خنجر آفتاب

صورت نگار شخص ضمير تو بوده است
در دوده سر قلمش مضمر آفتاب

اي خامه نيک در ظلمات مداد رو
گر ذوق آيدت به زبان خوشتر آفتاب