ديوان محتشم کاشاني

زان پيش کز وداع تو جانم رود برون
مرگ آمده است و تنگ گرفتست در برم

چو غير چيد گل وصلت از مساهله من
چو خار در جگر خويشتن خليدم و رفتم

رخ اميد به عهدت ز عاقبت نگريها
سيه در آينه بخت خويش ديدم و رفتم

محتشم اکنون که ياران طرح شعر افکنده اند
ما قلم بشکسته آتش در کتاب افکنده ايم

صيادوار ز آهوي دير التفات او
پيوسته در کمين نگاهي نشسته ام

دل ساخت سينه را سيه از دود خود ببين
در پهلوي چه خانه سياهي نشسته ام

کس نينداخته در ساحت اين تنگ فضا
طرح صرحي که من از بهر تو انداخته ام

گر دم به دمم گريه گلو گير نگردد
در نه فلک آتش زنم از آه دمادم

گر در وثاق خاک نشينان قدم نهي
سازند خاک پاي تو را توتياي چشم

بر محتشم گذار فکن کز براي توست
گوهر فشاني مژه اش در سراي چشم

اگر دوري ز من در آرزويت زار مي ميرم
وگر پيش مني از لذت ديدار ميميرم

با تو آن روز که شطرنج محبت چيدم
ماني خود ز تو در بازي اول ديدم

قياس حيرتم اي قبله مراد ازين کن
که با هزار زبان در مقابل تو خموشم

ز ديده در دلم اي سرو دل ربا بنشين
نشيمني است ز مردم تهي بيا بنشين

پر گياه حسرتي خواهد دمانيدن ز خاک
در پي اين کاروان اشگ جهان پيماي من

نوشت نسخه امساک و صبر هر که گرفت
به جز تو در مرض فقر نبض بيماران

تا بر سپهر از زر انجم بود نشان
دست در نثار تو بادا درم فشان

رايت فتح قريب ميشود اينک بلند
کايت فتح قريب آمده در شان خان

دور نباشد اگر غيرت پروردگار
در گذراند ز دور مدت فرمان خان

از صله بي شمار در چمن روزگار
شد لقبش محتشم مرغ غزل خوان خان

آن منتظر گدازي چشم سياه او
جانيست در تن نگه گاه گاه او

خوش کامرانيست در اثناي قهر و خشم
ديدن به دست ميل عنان نگاه او

چون به رخ عرق فشان ميکشي آستين فرو
آب حيات ميرود پيش تو در زمين فرو

بي خبر آمدي فرو در دل بينواي من
شاه به خانه گدا نامده اين چنين فرو

وجه سفيد ره نيم سجده توست واي اگر
خاک در سراي تو ريزدم از جبين فرو