ديوان محتشم کاشاني

عقابي در رسيد از اوج استيلا و پيش وي
به جز تسليم نتوانست صيد ناتوانائي

شکارانداز صيادي برآمد تيغ کين بر کف
فکند آشوب در وحشي شکاري بند برپائي

پي عذر قدومت محتشم تا دم آخر
بر آن در جبهه سائي آستان از سجده فرسائي

بر در درج قفل زدم يک چندي
عاقبت داد گشادش بت شکر خندي

لطف ممتاز کن آماده که آمد بر در
بي نياز از تو جهاني به تو حاجتمندي

مژده اي درد که در دام تو افتاد آخر
نامفيد به دوائي بالم خورسندي

ندادي اختيار کشتن من ترک چشمت را
که در جان باختن بي اختياريهاي من بيني

نشد در جام بهر امتحانم باده وصلت
که با چندين هوس پرهيزگاريهاي من بيني

همچو خاشاکي که بادش در ربايد ناگهان
خواهد از جاکندنم جولان تازي ابرشي

باده اي کامروز دارد سرخوشم از بوي خود
هوش فردا کي گذارد در چو من درياکشي

از وثاق محتشم فردا برون خواهد دويد
خانه سوزي در شهر افکني مجنون وشي

هلاک از نرگس بيمار خواهي ساخت آن روزم
که در خون خواريش امروز ناپرهيزتر سازي

ز نايابي در وصل تو قيمت ياب تر گردد
محيط حسن را هرچند طوفان خيزتر سازي

به زبان جور ممکن بود امتحان عاشق
تو به تيغم آزمودي و همان در امتحاني

در عشق مي دهند به مقدار رنج گنج
تا تن به زير بار گران آورد کسي

کوتاب تير و ناوک پران که خويش را
در جرگه تو سخت کمان آورد کسي

بازار عشق ز آتش غيرت شود چو گرم
کي در خيال سود و زيان آورد کسي

اي محتشم ار دهرت همسايه مجنون کرد
خوش باش که جا در عشق پهلوي کسي داري

رفتي و رفت بي رخت از ديده روشني
در ديده ماند اشکي و آن نيز رفتني

آن تن ز پافتاد که در زير بار عشق
از کوههاي درد نکردي فروتني

پيدا شد از فروغ رخت بر کدام دشت
در لاله ها طراوت گلهاي گلشني

در سير چمن ديدم سرو چمن آرائي
زيبا تن و اندامي رعنا قد و بالائي

با آن که جهانگيرست شمشير زبان من
از سحر خيالاتم در عرض تمنائي

هان اي سر سودائي راز هوس گرمست
پا در ره سودانه اما نخوري پائي

سختي راه محبت را دليل اين بس که تو
در نخستين منزلي هرچند ره طي ميکني