ديوان محتشم کاشاني

در نرد همتم کني آن لحظه امتحان
کافتد ز عشق کار به ترک سر و کلاه

غالب حريفي از همه رو داده بازيم
در نرد دوستي که مساويست کوه و کاه

تا چند محتشم بود اي شاه محتشم
در حبس ششدر غم هجر تو بي گناه

من و ملکي و خريداري مژگان سيهي
که فروشند در آن ملک به صدجان گنهي

شهسواري که به جولانگه حسنت امروز
انقلاب از نگهي ميفکند در سپهي

صورت به اين لطافت سيرت به اين نکوئي
در جسم پاک حور است روح فرشته گوئي

شغل طبيعت اوست در عين خشم و اعراض
زان نرگس سخن گو دزديده عذر گوئي

در جستجوي ما نيست هيچت تعلل اما
گاهي که جمع گرديد اسباب تندخوئي

بوي بهشت دارد اين باغ اگرچه حالا
در وي مشام جان راست وقت بنفشه بوئي

در پاکدامني ها دخلي ندارد اما
مانند خرقه پوشان دامان خرقه شوئي

نکشد ناز مسيح آن که تو جانش باشي
در عنان گيري عمر گذرانش باشي

حال دهشت زده اي خوش که دم عرض سخن
در سخن بندي حيرت تو زبانش باشي

اي دل از وي همه در نعمت وصلند تو چند
ديده بان مگسان سرخوانش باشي

برقي از خانه زين مي جهد اي دل بشتاب
که دمي در صف نظارگيانش باشي

چو ممکن نيست بودن بي بلا بسيار ممنونم
که افکندست عشقم در بلاي سرو بالائي

مباش اين همه اي گنج حسن در دل غير
بيا که هست مرا نيز کنج ويراني

درآ ز در اي جان که محتشم بي توست
مثال صورت ديوار و جسم بي جاني

باز بر من نظر افکنده شکار اندازي
به شکار آمده در دشت دلم شهبازي

خون بهاي دو جهانست در اثناي عتاب
از لبش خنده اي از گوشه چشمش نازي

سهم کشنده ناوکي مي کشدم که در پيم
داده عنان رخش کين صيد کشي کمان کشي

اي منم از خمار غم کز تازه دگر
ساقي عشق در قدح کرده شراب بي غشي

در بحر دل هوائي گرديده شورش انگيز
وز جاي خويش جنبيد درياي اضطرابي

گنجشک را چه طاقت در عرصه اي که آنجا
گرم شکار گردد سيمرغ کش عقابي

از ما اثر چه ماند در کشوري که راند
کام از هلاک درويش سلطان کاميابي

اي محتشم درين بزم مردانه کوش کايام
بهر تو کرده در جام مردآزما شرابي