ديوان محتشم کاشاني

از جوي يار بر سر آتش نشسته اي
وز رشگ غير بر در غيرت ستاده اي

پا از ره سلامت دوران کشيده اي
بر خورد در ملامت مردم گشاده اي

در ميان شاهدان گل دگر باد بهار
کرده گل ريزي که خون از چشم بلبل ريخته

محتشم زاري کنان در پاي سرو سر کشت
آبروي خويش از عين تنزل ريخته

پيش چشم ساحرت هاروت از شرمندگي
نسخه هاي سحر را در چاه بابل ريخته

درياي عشق خوبان بحري نکوست اما
کشتي ما در آن بحر بد لنگري گسسته

ديوان محتشم را گه گه نظاره ميکن
شايد در او بيابي ابيات جسته جسته

در پرده دارد آن مه مجلس نشين دريغ
رويي که طعنه بر مه گردون نشين زده

شيخ که دامن کش از بتان شده اي گل
داغ تو در آستين چو لاله نهفته

ابر براي شکست شيشه غنچه
در بغل لاله سنگ ژاله نهفته

تن که نه قرباني بتان شود اولي
در دهن گور آن نواله نهفته

آن چه خضر سالها شتافتش از پي
در دو پياله مي دو ساله نهفته

پيش بناگوش او ز طره سيه پوش
برگ گل و لاله در گلاله نهفته

زان نگه قافله صبر گريزان وز پي
مژه ها تيغ در آن قافله خوابانيده

بيش از دي گرم استغنا زدن گرديده اي
غالبا امروز در آيينه خود را ديده اي

خواب گران صبح خبر داد ازين که دوش
در بزم کرده آن چه توانسته بوده اي

گفتن چه احتياج که غيري نبوده است
در خانه دلم که تو پيوسته بوده اي

گفتي دلت که برده ندانسته ام بگو
در دلبري تو اين همه دانسته بوده اي

در برم بهر خدمت شايسته رقيب
اي محتشم تو اين همه بايسته بوده اي

از غايت مضايقه در گفت و گو مرا
راضي به يک شنيدن دشنام کرده اي

در غين مهر اين که مرا کشته اي نهان
تقليد مهرباني ايام کرده اي

ترسم دمار از من بي ته برآورد
مرد آزمايي که تو در جام کرده اي

از نسيم آن خطم در حيرت از صنع اله
کز گل انسان برآورد اين عبيرافشان گياه

در جهانگير بست حسنت بي امان گوئي که هست
توامان با دولت سلطان محمد پادشاه

محتشم کايينه دل داده صيقل همچو من
در دعاي دولتش بادا موافق سال و ماه