ديوان محتشم کاشاني

من نه مجنونم که خواهم روي در صحراکنم
خويش را مشهور سازم يار را رسوا کنم

اي کنج دلها مهر تو در سينه ام روزني
شايد تواني يافتن چيزي درين ويرانه هم

بر موي ميان هرگه از ناز کمربندي
در زير زبان صدره گرد کمرت گردم

پاي در ملک محبت چو نهادم اول
از جنون راه سر کوي بلا پرسيدم

عقل در عشق تو انگشت ملامت بر من
آن قدر داشت که انگشت نما گرديدم

جراتم کرد چو در باغ تمتع گستاخ
اول از شاخ تمنا گل حرمان چيدم

نظر پاک چو در خلوت وصلم ره داد
هرچه آمد به نظر ديده از آن پوشيدم

محتشم نيست زيان در سخن مرشد عشق
من از آن سود نکردم که سخن نشنيدم

هان محتشم نزديک شد کز رستخيز عشق تو
آري قيامت در نظر نارفته از دنيا برون

تحرير يافت صورت و زلفت ولي هنوز
در لرزه است خامه صورت نگار ازان

در هجر مي دهي خبر آمدن به من
دانسته اي که صعب تر انتظار ازان

اي ابرويت به وقت اشارت زبان حسن
شهرت ده زبان دگر در زمان حسن

ز آمد شد خيال تو در شاه راه چشم
از يکدگر نمي گسلد کاروان حسن

خوبي به غايتي که زليخا نمي برد
در جنب خوبي تو به يوسف گمان حسن

چشمت که گرم تربيت مرغ غمزه است
شهباز پرور آمده در آشيان حسن

ميداشت بهر فتنه آخر زمان نگاه
آيينه ات زمانه در آيينه دان حسن

در وصف ديوانگان کوي عشقم جامباد
گر خلاصي جويم از زنجير سوداي تو من

هردم به بزم اي محتشم ساقي کشانت مي کشد
باشند در قيد ورع پرهيزگاران بيش ازين

غمزه ات محتاج افسون نيست در تسخير خلق
صاحب اعجاز را تعليم جادوئي مکن

بهترين وجهي است در يکتائي دهقان صنع
آن دو شهلا نرگس از باغ جمال انگيختن

چند بهر يک عطا کانهم نيايد در وجود
سايلي بتواند اسباب سئوال انگيختن

نيست در انديشه اکسير وصل او مرا
حاصلي غير از خيالات محال انگيختن

چون نيستيم در خور وصل اي اجل بيا
ما را ز چنگ فرقت آن دلستان ستان

تا کرده رقيب آرزوي باده لعلت
هستيم بهم در پي خون از تو چه پنهان

يکي به کام حريفان نموده خنده ز لب
يکي به عارض تابنده همچو در ثمين