ديوان محتشم کاشاني

بربند به شاهي کمر و طوق غلامي
در گردن صد خسرو زرين کمر انداز

ايزد براي لذت وصل آفريد و بس
معشوق را به عاشق خود در مقام ناز

در زير تيغ مي دهد از انتظار جان
صيدي که همچو محتشم افتد به دام ناز

تا روم آسان به خواب مرگ در بالين من
چشم افسون ساز را گوينده افسانه ساز

در وداع آخرين عيش کرد اي جغد غم
آشيان يک بار بر ديوار اين ويرانه ساز

اي در زمان خط تو بازار فتنه تيز
انجام دور حسن تو آغاز رستخيز

هر روز مي کند ز ره دعوي آفتاب
کشتي حسن با تو قدر ليک در گريز

اي مقيمانه درين دير دو در کرده مقام
خيز کاين راهگذر خانه نگردد هنوز

همه جان گردد اگر آب و هوا در تن سرو
جانشين قد جانانه نگردد هرگز

محتشم چشم اميد تو به اين رشحه رشگ
صدف آن در يک دانه نگردد هرگز

پيش پيش لشگر حسنش پس از صد دور باش
در کمانها تيرهاي دل شکاف سينه سوز

بنياد عمر شد متلاشي و از وفا
دست تلاش من به غمت در کمر هنوز

روزي که خار تربت من گل دهد مرا
باشد ز خار تو خون در جگر هنوز

راز دلم ز پرده سراسر برون فتاد
اين اشگ طفل مشرب من پرده در هنوز

عقل در ميدان عشق آهسته مي راند فرس
وز سم آتش مي جهاند توسن تند هوس

آن چنانم مضطرب کز من گران لنگريست
در ره صرصر غبار و بر سر گرداب خس

کار چشم نيم باز اوست در ميدان ناز
از خدنگ نيم کس فارس فکندن از فرس

در هوايش تيز رو چون کوکب سياره شود
وز هواداران آن سرو بلند اختر بپرس

خموشيت گره افکند در دل همه کس
بگو حديثي و بگشاي مشکل همه کس

عداوتم به دل کاينات داده قرار
محبتي که سرشتست در دل همه کس

طبيب محتشم در عشق پرکاريست کز قدرت
به الماس جفا خوش مي کند داغ نمک سودش

آمد ز خانه بيرون در بر قباي زرکش
بر زر کشيده خفتان شاهانه بسته ترکش

در سر هواي جولان بر لب نشان باده
غالب نشاط خندان شيرين مذاق سرخوش

هنگام ترکتازش طاقست در نظرها
آن چين زدن بر ابرو وان هي زدن بر ابرش

در چشم تو صد شيوه عيانست ز مستي
صد شيوه ديگر که محال است بيانش