ديوان محتشم کاشاني

قلعه دل سالم از کوته کمنديهاي توست
ورنه در امداد خيل حسن را تقصير نيست

شاه عشقت با همه کامل عياريها زده
سکه اي در کشور دل کايمن از تغيير نيست

در وصال اسباب جمع و محتشم محروم از او
وصلت معشوق و عاشق گوئيا تقدير نيست

هرچند خون عاشق بي دل حلال نيست
در خون من گرفت به آن خردسال نيست

حسنش امان يک نگهم بيشتر نداد
در حسن آدمي کش او اعتدال نيست

دي وقت راندن من از آن بزم بود مست
کامروز در رخش اثر انفعال نيست

شاخ گلي و گرنه هنوز اي پسر کجاست
سروي که در ره تو سرش پايمال نيست

ماه نوي ولي به ظهور تو از بتان
يک آفتاب نيست که در او زوال نيست

برداشتست بهر نثار تو چشم ما
چندان گوهر که در صدفت احتمال نيست

قدت هلال وار خميده است در شباب
بر غير عشق محتشم اين حرف دال نيست

در ظل همائي که بر او ميل جهاني است
مرغان اولي الاجنحه را خوش طيرا نيست

گو قهر به اغيار مکن بهر دل ما
آن شوخ که در هر غضبش لطف نهانيست

خونم افسوس که در عهد پشيماني ريخت
که نه افسوس ز قتلم نه پشيماني داشت

محتشم از همه خوبان سر زلف تو گرفت
در جنون بس که سر سلسله جنباني داشت

در زير خنجر اجلش شکر واجب است
صيدي که او بقيد محبت اسير نيست

در سينه خار اشارات او به غير
زخميست محتشم که کم از زخم تير نيست

در قدح عشق ريز باده مرد آزماي
کز سر دعوي به بزم باده گساري نشست

گر سخن اينست که او مي کند
در همه عالم دو سخنگوي نيست

عشق که تسخير من از خم زلف تو کرد
در خم من سالها داشت کنونم گرفت

گرچه شور شهسواران بود در ميدان حسن
عرصه تاز آن مه نشد گردي ز ميدان برنخاست

کشت در کوي رقيبم يار و کس مانع نشد
يک مسلمان محتشم زان کافرستان برنخاست

عقل ديوانه شدي گر بنمودي ليلي
بهمان شکل که در ديده مجنون جا داشت

در ملک جان زدند منادي که الرحيل
سلطان حسن يار چه از خط حشم گرفت

مي خواستم به دوست نويسم حديث شوق
آتش ز گرمي سخنم در قلم گرفت

حله جفت نباشد لايق اندام تو
زان که در پيراهن حور اين چنين اندام نيست