ديوان محتشم کاشاني

بر کوهکن ز رتبه مقدم نوشته اند
نام بلا کشان تو در دفتر بلا

چو افکنده ببيند در خون تنم را
کنيد آفرين ترک صيد افکنم را

مالک المک شوم چون ز جنون هامون را
در روش غاشيه بردوش نهم مجنون را

گر تصرف نکند عشوه خوبان در دل
چه اثر عارض گلگون و قد موزون را

به يک نگاه مرا گرم شوق ساخت ولي
در انتظار نگاه دگر گداخت مرا

ز سفته گوهري بگسسته ام سر رشته صحبت
در ناسفته گوهر نثاري کرده ام پيدا

در من فکند ديدن او لرزه واي اگر
داند که چيست واسطه اضطراب را

سيه ابريست چشمم در هواي هاله خطش
علامتهاي پيدا گشتن باران درو پيدا

به صد انديشه افکند امشبم آن تيز ديدنها
در اثناي نگاه تيز تيز آن لب گزيدنها

صد ميل آتشين به گناه نگاه گرم
در ديده تيز بين نظري ميکشد مرا

دلم ازسينه خواهد جست بيرون محتشم تا کي
بود تاب نشستن در دل آتش سپندي را

بنشين در حرم خاص دل اي دوست که من
دور دارم ز رخت ديده نامحرم را

به دستياري ما نايد آن مسيح نفس
اگر بود يد بيضا در آستين ما را

بيار پيک نظر محتشم نهفته فرست
که قاطعان طريقند در کمين ما را

نمودي يک وفا داديم پيشت داد جانبازي
بي او امتحاني نيز در بيداد کن ما را

هزار سلسله مو در پيت به خاک افتد
چو برقفا فکني موي عنبر آسا را

در دل خاک از غمت آهي اگر برآورم
شعله آتشي کنم لوح مزار خويش را

بر رخ پر عرق مکش سنبل نيم تاب را
در ظلمات گم مکن چشمه آفتاب را

عجب گيرنده راهي بود در عاشق ربائيها
نگاه آشناي يار پيش از آشنائيها

در و ديوار معبدهاست از حرف ظهور او
که خواهد شد به رسوائي بدل آن نارسائيها

از خدا بهر تو خواهم صد بلا اما اگر
در بلائي بينمت گردم بلاگردان تو را

زمين در جنبش آيد محتشم از اضطراب من
هواي جلوه چون جنبش دهد نخل بلندش را

بزم پر فتنه از آن طرز نگاهست امشب
فتنه در خانه آن چشم سياهست امشب

مي رسد يار کشان دامن و در بزم خروش
که آستان روب گدا دامن شاهست امشب

در آغوش خيالش جان غم فرسوده را با او
حجاب اندر ميان نازکتر از پيراهنست امشب