ديوان قاآني

بر راحت هرکه دردهد فرمان
در ذلت هرکه بر کشد طغرا

اي شاه فلک فخيم که قاآني
در پاي تو سوده فرق فرقدسا

عيد آمد و شد جهان فرسوده
در پيري همچو دولتت برنا

در سايه ظل حق بود فرت
تابنده به برو بحر چون بيضا

نه حالتي که کنم منع بيقراري دل
نه حيلتي که کشم در کنار جانان را

سپهر گردان در چنبر اطاعت تست
چنانکه گوي مطيعست خم چوگان را

ز وصل خوبان در هر چهار فصل جهان
شبان و روزان بستان کنم شبستان را

غافل که چو شد پي سپر وادي نيرنگ
در وادي نيرنگ اجل پي سپر آيد

فرداست که در چشم عدو چشمه خورشيد
از مردمک چشم بتان تيره تر آيد

فرداست که در شأن تو از عالم بالا
آيات ظفر بيشتر از پيشتر آيد

گفتند ازين پيش بهم بيهده گويان
در پارس نه جز تنگ قماش و شکر آيد

از فارسيان فتنه و آشوب نخيزد
زي پارس سپه از حشر در حشر آيد

زين مشت طرب پيشه نازک تن عياش
کي سختي ارباب وغا در نظر آيد

تنها نه همين تنگ طبرزد رسد از مصر
گه در عوض تنگ طبر زد تبر آيد

تا هست جهان صيت تو چون پرتو خورشيد
هر روز در اطراف جهان مشتهر آيد

آن دزد مردم آزار درزي اهل بازار
اين گرگ آدمي خوار در کسوت شباني

صيت بلا فکندند در ري وبا فکندند
سروي ز پا فکندند چون سرو بوستاني

خاقان ز فرط جودش کامي لقب نمودش
کاو رنگ و مهد بودش در عهد کامراني

چون در غمش ز هر تن برخاست شور و شيون
چون وقت کوچ کردن غوغاي کارواني

زان پس که خون دل خورد اين مصرع ارمغان برد
شهزاده کامران مرد نوميد در جواني

حال بخت مرا در چشم خود دادست جاي
گويدم کاين خواب چشم نرگس آساي منست

در ميان سينه خود مير را دادست جاي
گويد اين سنگين دل چون کوه خاراي منست

پشه در سايه اقبال تو سيمرغ شود
باز از هيبت قهر تو کبوتر گردد

در علاج غمش امروز بکن تدبيري
کانچه تدبير نمايي تو مقدر گردد

از کشت عمل بس است يک خوشه مرا
در روي زمين بس است يک گوشه مرا