ديوان قاآني

نديدي که در عرصه کربلا
چسان بود صابر به چندين بلا

سکينه به زنجير و زينب به بند
رقيه بغل عابدين در کمند

هر آنکس که افزون بلاکش بود
فزونتر دلش در بلا خوش بود

بلا کش زرست و بلا آتشست
زر پاک بيغش در آتش خوشست

حيات روان در هلاک تنست
از آن رو که جان را بدن دشمنست

نه هر زن بود در سعادت بتول
نه هر مردي اندر شرافت رسول

بسي بد حسين نام در کوفيان
که شد کشته و شد به دوزخ روان

نه هرکس که او را بود نام نيک
بود در قيامت سرانجام نيک

لعلش در پرده ره جان زده
پرده ياقوت به مرجان زده

لاجرم آن بره آهو خرام
کرد چو در بنگه آهو مقام

تا که ترا گفت که شيدا شوي
در برگي گرگ زليخا شوي

شير نيي بگذر ازين فکر خام
کاهوي وامانده در آري به دام

چند در اين خانه چرا مي کني
جلوه درين طرفه سرا مي کني

سگ بسرايي چو نمايد قرار
نيست در آن خانه ملک را گذار

جنت از آن گشته مهذب بسي
زانکه در او نيست معذب کسي

جا چو کند سيرت بد در بدن
روح گريزد به ضرورت ز تن

يا ني گويي که صحف انگليون
در باغ همي پراکند عمدا

وز گريه ابر سبزه تو بر تو
چون خط تو خوش دميده در پيدا

پيش آي و درين بهار و فروردين
پرورده خم بريز در مينا

ياقوت روان بريز در ساغر
ها قوت روان بگير از صهبا

چند از غمت اي بت بهشتي رو
در تاب بود دلم جحيم آسا

ما فتنه کشوريم و خفته به
فتنه در عهد خسرو والا

امروز به چاره کوش کار ارنه
در نزد ملک تبه شود فردا

شاهي که به فر و فال دارايي
در هر دو جهان نيابيش همتا

چون از بر رخش فتنه گيتي
چون در صف بار رحمت دنيا