ديوان قاآني

گرنه افريدون فري بر بيوراسبي، چيره شد
مهرگان جشن از چه رو در هر کران آراستند

يا مقيد ساخت خصم نا مقيد را ملک
کز فرح جشني فره در جاودان آراستند

عافيت اکنون چو تيغ شاه عالم گير شد
کان دد پتياره ديوانه در زنجير شد

تيغ خونريز ملک از کشتن او عار داشت
تا نپنداري که در پاداش او تآخير شد

خصم در دل صورت قهر ملک تصوير کرد
صورتي بي جان بسان صورت تصوير شد

تا ابد تيغ ملک بر فرق اعدا تندباد
در ثناي تيغ او تيغ زبانها کند باد

در رحم گر نام تيغ جانستانت بشنود
از هراس جان به سوي نطفه برگردد جنين

تا بناي آستانت بر زمين شد آسمان
در توهم کز چه ساکن عرش اعظم بر زمين

گر مدد از شاهباز همتت يابد ذناب
افکند در کاسه گردون طناطن از طنين

باد يارب بد سگالت اندرين دار سپنج
ششدر اندر نرد درد و مات در شطرنج رنج

تا بخوابد فتنه در عهدت به خواب نيستي
دايه گردون ز مهر و مه جلال ساخته

حلقهاي نجم را در هم کشيدست آسمان
از براي گردن خصمت سلاسل ساخته

وانگهي چون تير راني در کمان گويند خلق
نک عطارد بين به برج قوس منزل ساخته

رفعت کاخت اگر مي ديد چرخ چنبري
از ازل در دل نمي آورد فکر برتري

چهره اقبالشان در ششدر خواري فتاد
زانکه بودندي حريف آب دندان اي ملک

بهر خوانش بره را مريخ اگر بريان کند
نيش عقرب در مذاقش نوش خاطر خواه باد

ور زحل در چرخ دولايي ز بهر مطبخش
جدي را بريان نسازد دلوش اندر چاه باد

چون زنگيکي عريان زانو به زنخ برده
در تابش مهر اندر بنشسته و عرياني

بسيار به شب کژدم از لانه برون آيد
تو کژدمي و پيوست در روز نماياني

چون ني ز فلک با کم باديست کره خاکم
در بحر زنم غوطه از نهر نينديشم

مي خواستم ز ساقي زد بانگ کاي حکيم
در روز آفتاب ننوشد شراب مرد

من مي ربودم از لب او بوسهاي گرم
او مي کشيد در رخ من آههاي سرد

تا کي هواي عشرت مدح ملک سراي
پيري بساط صحبت اطفال در نورد

در کام بر نفس ره آمد شدن نماند
از بس که جام باده پياپي خوريم ما

زاينده رود آبش اگر مي شود کمست
يک روز اگر صبوحي در جي خوريم ما