ديوان قاآني

ياقوت تو که قوت عقلست و قوت جان
آيد چو در حديث گهر رايگان شود

بدخواه تو نزايد تنها ز مام از آنک
تير تو در مشيمه بدو توأمان شود

چون با کمان و تير درخشان کني کمين
در يک زمان چوکان بدخشان کني زمين

گو خود دوباره قافيه شود ال در جحيم
با خصم او به پايه شود توأمان يزيد

اي خاک ره گشته عبير از عبور تو
در اهتزاز و وجد سرير از سرور تو

چون خامه گيري از پي تحرير در بنان
گويي مقيم گشته عطارد به برج حوت

جودت رسيده است به جايي که خلق را
شکر محامد تو بود فرض در قنوت

در ذوق عقل شکر شکر محامدت
هم قلب راست قوت و هم روح راست قوت

پيداست در حقيقت بي اصل دشمنت
کاعدام صرف را متصور بود ثبوت

روزي که گردد از تک اسبان ره نورد
در تيره گرد پنهان گردون گرد گرد

از آب خنجر تو که بحريست موج زن
در يک نفس خموش شود آتش نبرد

تا بنگرند حرب تو گردند جمله چشم
در آسمان مه و خورد چون کعبتين نرد

اي شاه بر رخت در دولت فراز باد
چون زلف يار رشته عمرت دراز باد

در حلقه کمند عدو بندت آسمان
عاجزتر از حمام به چنگال باز باد

شاهي که بر سرست ز لولاک افسرش
تشريف کبرياست ز دادار در برش

در ژرف بحر قدرت قدرش سفينه ييست
کافلاک بادبان بود و خاک لنگرش

ور با هواي او شودم جاي در جحيم
بر من خليل وار دمد گل ز آذرش

در بزم عيشم از لب و دندان مهوشان
يک آسمان سهيل و ثريا بياوريد

سوگند مي خورم که به دنيا بهشت نيست
ور هست در زمانه بهشتي تو آنيا

گويند جان ز فرط لطافت نهان بود
جاني تو در لطافت و اينک عيانيا

معلوم شد که مردم چشم مني از آنک
در چشم من نشسته و از من نهانيا

بنگر در آب و آينه منگر که ترسمت
عاشق شوي به خويش و درانده بمانيا

در عضو عضو پيکر من نقش روي تست
يک تن فزون نيي و به چندين مکانيا

زينسان که بينمت مه و خورشيد در بغل
دارم گمان که چرخي از آنرو خميده يي

دامن ز پيش برزده چون مرد پهلوان
در روي ماه از پي کشتي دويده يي