ديوان قاآني

در صحن فطرت تو معاني سراچه يي
از لحن فکرت تو مغاني ترانه يي

از لطمه عتاب تو در جنبشست چرخ
با موج آسکون چکند هندوانه يي

بي گرمي سخاي تو در ديگ آرزو
هفتاد ساله پخته آمال خام باد

طومار عمر تيره مايي و از جفا
طومار عمر زنده دلان در نوشته يي

يا تخم فتنه ييست که در مرغزار حسن
از بهر بيقراري عشاق کشته يي

شاه جهان فريدون سلطان راستين
کش جاي دست بيني عمان در آستين

شاهي که هست کشور او عالمي دگر
در ملک جم بود به حقيقت جمي دگر

حالي مرا عنان تحمل رود ز دست
هر گه که باد دست زند در عنان تو

گويند سوي چين نرود هيچ کاروان
وين رسم باژگونه بود در زمان تو

ني ني چو من مديح جهاندار گفته يي
کانباشتست از در و گوهر دهان تو

محراب وار خم شودم پشت بندگي
گر در رسد اشاره ابرويي از غمت

جان کيست تن کدام صبوري چه تاب چيست
گر در رسد بشارت يرغويي از غمت

ماني غبار مقدم شه را به بوي و رنگ
زان در جهان فتاده هياهويي از غمت

از بس به گونه تيره و در حمله خيره يي
پر غراب و چنگل شهباز بينمت

در پاي يار من به ارادت سرافکني
ويحک چو جيش خسرو سرباز بينمت

غايب نگردد از نظر خلق رحمتش
ماند همي به نور که در چشم مردمست

در نوک تيغ و نيش سنانش به روز رزم
يک حمير اژدها و يک اهواز کژدمست

البرز کوه با همه برز و همه شکوه
چون سنگريزه ييست کش آژيده در سمست

اي زلف دانمت ز چه دايم مشوشي
زانرو مشوشي که معلق در آتشي

همچون محک سياهي و سايي به چهر يار
مانا در آزمايش آن سيم بيغشي

در رتبه با مسيح همين فرق بس ترا
کاو روح بخش بود و تو روح مجسمي

دزديده در تو راز دل خلق مدغم است
دزديده همچو راز دل خلق مدغمي

شيرين تر از تويي نبود در جهان مگر
گفتار من به مدح خديو معظمي

اي صف کشيده مژگان خوابم ربوده يي
مانا تو در دو چشمم يک مشت سوزني

اي ترک خلخ اي بت روم اي نگار چين
کامروز در زمانه به خوبي معيني