ديوان قاآني

حسد در دل عدوت چو چرک اندرون چغز
به جوش آردش همي دمادم ز خار خار

ز اقبال ناصري نصيب تو نصر باد
که جاويد در جهان بماناد روزگار

چو تيغ تو جمله را گهر در کنار باد
بماناد نظمشان ز مدح تو يادگار

که پوست در پيکرش چو نار مي بترکد
بخوشدش خون دل چو دانهاي انار

چو دل گهرهاي چند نهفته در بر همه
چو قلب شهزاده شان دل از برون آشکار

بر سر سيمينه طشت طاسک زر بر نهاد
در وسط طاس زر زرين پر بر نهاد

از فزعش ارغوان در خفقان اوفتاد
ناميه همچون طبيب دست به نبضش نهاد

و يا گسسته ز مهر سپهر عقد پرن
نموده در نيم شب به فرق نسرين نثار

بوته صفت در ميانش زر مکلس چراست
بهر چه تکليس کرد اين همه زر عيار

صلصلکان فوج فوج خوش بهم آميخته
پشت به غم داده خلق در نغم آويخته

در صف شهزادگان تو ز هنر سر صفي
چون به قطار ايستند پيش ملک روزبار

دو دست خويش از اسف بهم بسايد همي
که کاش قاآنيا بدي در اين روزگار

دهان نيستش وزو سخن ها کنند جعل
ز عشق وي ابرويش در آتش فکنده نعل

که هرگز نديده ام بتي با وفاي او
چو جاويد زنده است دلم در هواي او

دود تا بزورگام همي رخش در چرا
دمد تا به فرودين همي از زمين گيا

هاصيد من تويي چه گرايم به سوي صيد
صيدي به حضرتست که در مرغزار نيست

ور خوانمت غزال بيابان به خط و خال
هرگز غزال در خور بوس و کنار نيست

او مدح خوان شاه جهانست لاجرم
کس در همه زمانه بدين اعتبار نيست

شاهي که خاک از نظر پاک در کند
وز نقد جود کيسه آمال پرکند

در عين سادگي همه نقشيم از آن قبل
کز زنگ حرص آينه دل زدوده ايم

در بارگاه شه به ارادت ستاده ايم
و اقبال خويش را به سعادت ستوده ايم

زآن بارگير روح که نارفته در گلو
چون خون فرو رود برگ و پي بياوريد

زان شربتي که در گلوي نحل اگر کنند
بر جاي نوش هوش کند قي بياوريد

در قم شراب نيست حريفان خداي را
برتر نهيد گامي و از ري بياوريد

پوشيده روي تافته در موي بافته
روح القدس اسير دو پتياره بينمت