ديوان قاآني

هر شبي ناله من خواب جهاني بربايد
تا که در خواب نگارم به کسي رخ ننمايد

گيتي شيرين لبي نديده چو محمود
خاصه در آن دم که مير را بستايد

گويي که امير امروز باشد نبي مرسل
کز لحن ويش در گوش آواز سروش آيد

حالت بيمار خاصه در مرض دل
وان مرض دل ز عشق دلبر عيار

دلهاي گشاده از غمت تنگ
جان هاي عزيز در رهت خوار

در هند شنيده ام که طوطي
شکر شکنست و سرخ منقار

ابروي تو اي ترک مگر تيغ اميرست
کآورده جهان را همه در قبضه تسخير

از پس ديوار باغي گر صدايش بشنوي
مي خوري سوگند کاينک بلبل آمد در خروش

نه علاج مي فرستي نه هلاک مي پسندي
چو مريض روز بحران همه دم در انقلابم

مرا دليل بس اين در گشاد و بست جهان
که رخ گشودي و بستي زبان گفتارم

به هواي مهر محمود چو ذره در نشاطم
که چو آفتاب روزي به فلک برد اميرم

بس رنج در آماجگه عشق تو برديم
مرديم و خدنگي ز کمان تو نخورديم

در بزم صفا صاف خوران صدر نشينند
ما زير نشينان صف آلوده درديم

عبارتي که به بيگانه کس نمي گويد
ادب نکردن و در حق آشنا گفتن

آن سنگدل که شيشه جانهاست جاي او
آتش زند در آب و گل ما هواي او

گر صيت همتت شنود نطقه در رحم
بيدست و پاي رقص کند از عطاي تو

در ملک آفرينش از فرش تا به عرش
يک آفريده دم نزند بي رضاي تو

هر روز کافتاب ز مشرق کند طلوع
تا شب چو ذره رقص کند در هواي تو

چندين هزار بار خرد جست و مي نيافت
راهي که در دلست ترا با خداي تو

گر بدانم در بهشتم مي برند
کافرم گر پاکشم از کوي تو

به پاي دوست روان سر بباز قاآني
که در طريقت ما به بود سبکباري

امان خلق نيي از براي خلق عذابي
بهار عيش نيي در فناي عيش خزاني

چگونه در سخن آيد حديث روي نکويت
که حد حسن تو برتر بود ز درک معاني

من و دل من و زلف بتان بهم مانيم
بدين دليل که جمعيم در پريشاني

در انگبين نه چنان پافروشدست مگس را
کز آستان برود گر صد آستين بفشاني