ديوان قاآني

در قمار عشق از من آن پسر
برده عقل و دين جسم و جان و سر

موي عارضم داشت رنگ قير
در فراق او شد به رنگ شير

در جوانيم عمر گشت پير
دهر پنبه کرد چرخ هر چه رشت

خواهم از خدا در همه جهان
يک قفس زمين يک نفس زمان

تا به کام دل مي خورم در آن
بي حريف بد بي نگار زشت

شاهدش خوشتر ز غلمان زانکه غلمان در بهشت
ذکر استغفار و آن الحان موسيقار داشت

حورالقدوس والقدوس و آن زيبا سرشت
الصبوح و الصبوح او راد در اسحار داشت

آنچنان در رخ نيکوي تو حيران ماندم
که مرا کعبه و بتخانه فراموش افتاد

به چشم سرمه کشد يارب اين بلاي سياه
ز بهر مردم مسکين چه در نظر دارد

چنين که روي تو در شام زلف جلوه کند
مسلمست که ماه منير را ماند

ز بس در آن تن نازک فرو رود انگشت
گمان بري که سراپا خمير را ماند

قاآنيا دل تو حرم خانه خداست
منت خداي را که بتي در حرم نماند

چو زلف خود به مشامم نهد بدان ماند
که طبله طبله مرا مشک در دماغ کند

مگر که مسکن دلهاست زلف مشکينش
که هر کسي دل خود را در آن سراغ کند

لحن اسماعيل آشوبي که در دستان کند
کافرم چنگيز اگر با جيش ترکستان کند

کودکي شيرين زبانست او که لحن دلکشش
دايه عيش و طرب را شير در پستان کند

آسمان امشب ز حيراني سراپا گشته چشم
صنع حق را در وجود او تماشا مي کند

سخت مي ترسد ز تنهايي دلش گردد ملول
زان سبب در کشتن عاشق مدارا مي کند

گر بدانم در بهشتم اين چنين غلمان دهند
خاطرم پيش از اجل مردن تمنا مي کند

در جمال اوست قاآني چنين شرين زبان
جلوه آيينه طوطي را شکرخا مي کند

در مسجدي که ساده رخي مي کند نماز
صد دست بر فلک ز براي دعا رود

رويي گشاده دار و لبي بسته تا ز در
بيگانه آيد ار به درون آشنا رود

بر صورتت مگر در و ديوار عاشقند
کز هر کجا روم هه ذکر شما رود

زلفت چو ما نگون و پريشان و درهمست
آشفته روز آنکه تو را در قفا رود

با زبان چو مني خاصه در مدحت شاه
ستمست ار سخن از سوسن آزاد رود