ديوان قاآني

الا به گيتي تا در طبيعت محرور
هم فزايد کافور بر به قوه باه

از آب تيغ در دل آتش شرر فکن
وز خاک کوي خويش شکست گلاب خواه

آب آتش را کند خاموش اينک آب چشم
در دل من آتشي از عشق يار افروخته

مي موج زن در مشربه زان موج فوج غم تبه
اندر هلال يکشبه عقد ثريا ريخته

خم مريم تهمت زده دوشيزه آبستن شده
وز طفل مي در ميکده آب مسيحا ريخته

دف بر شبيه دايره در چنبرش صد چنبره
با هم به طرح مشوره طرح مواسا ريخته

ياني شجاع السلطنه چون شير دشت ارجنه
خون دليران يک تنه در دشت هيجا ريخته

کلکت کشيدست از رقم بر نقش انگليون قلم
در قالب موتي ز دم روح معلا ريخته

اندر زمين دست فلک بر آتش افشاند نمک
سيماب در گوش ملک بيني ز هرا ريخته

اي خنگ گردون مرکبت نصرت روان در موکبت
بر طور جانها کوکبت نور تجلي ريخته

مانا به مرگ ناگهان تيغت بود جان در ميان
کز بدکنش بگرفته جان خونش مفاجا ريخته

با همتت اي دادگر درياي اعظم در نظر
آبيست اندر رهگذر از مشک سقا ريخته

هم پار در آتشکده آراستي جشن سده
از قهر نار مؤصده بر جان اعدا ريخته

ساغر ز مي اندوخته کندر به کندر سوخته
در مجمره افروخته عود مطرا ريخته

اکنون منم در شاعري قايم مقام عنصري
از نقش الفاظ دري بيرنگ معنا ريخته

چنگست زالي ناتوان رگهاش پيدا ز استخوان
از ناتواني هر زمان در ناله زار آمده

لرزان تن کاووس ازو ترسان روان طوس ازو
در رزمگه کاموس ازو چون نقش ديوار آمده

تا گيردش اندر جهان مانند مرکز در ميان
ز آغاز شکل آسمان بر شکل پرگار آمده

مه نعل سم مرکبش گردون روان در موکبش
تابنده نور کوکبش مرآت انوار آمده

زانصاف تو جان زمان هستند در خواب امان
جز بخت تو کاندر جهان پيوسته بيدار آمده

در هجر تو اشکم ز شکاف مژه پيداست
چون طفل يتيمي که سيه جامه دريده

خال تو دل خلق جهان برده و اينک
در حلقه آن طره طرار خزيده

گر مردم چشمم شده خونين عجبي نيست
کش از مژه در پاي تو صد خار خليده

باز چونان داوري در حق چونين ياوري
نيک باور کرد گفتار حسود ژاژخاي

در حديث دوست قاآني زبان نامحرمست
دوست را خواهي چو مغز از پوست بي حجت برآي