ديوان قاآني

گفتي به سحر تعبيه کردست نوبهار
در چنگ مرغ زمزمه چنگ رامتين

گفتم چه حالتست الا يا پري رخا
مانا ترا نهفته پري بود در کمين

گه بر هوا فکندم از شوق طيلسان
گه در بدن دريدم از وجد پوستين

ما هردو در ملاعبه وان رخش ره نورد
گفتي مگر به جنبش بادي بود به زين

کف از لبش چکيده چو آويزهاي در
کوه از سمش کفيده چو دندان هاي سين

ناگه برآمد ابري و باريد آنچنانک
گفتي ذخيره دارد دريا در آستين

شاهنشه زمانه محمد شه آنکه هست
آثار فرخش همه در خورد آفرين

رايش به چرخ بينش مهري بود منير
شخصش در آفرينش رکني بود رکين

آني ز روز بخت تو در بايه شهور
روزي ز ماه عمر تو سرمايه سنين

هرجا که آفتيست به خصم تو مي رسد
چون در عبارت عربي بر حروف لين

هوش عدو شميده ز شمشيرت آنچنانک
در گوش او علامت شين است حرف شين

حنانه را نواخت به الطاف خود رسول
تا در بهشت تازه نهالي شود رزين

من نيز سبر کرده شاه ار شوم رواست
در آستان شه که بهشتيست دلنشين

از سرين گفتن مرا در دل مرادي ديگرست
فهم معني گر تواني حجتي دارم متين

آدمي را ميل هست و شهوتي اندر نهاد
کافريدست از ازل در جان او جان آفرين

تشنگي بايد که خيزد تشنه در تحصيل آب
تا سراب از آب بشناسد سداب از ياسمين

گر به تنها طيب چشم کور را کردي بصير
هيچ نابينا نبودي در تمام ملک چين

باري ار هزلي فتد گاهي بنادر در سخن
حکمتي دارد که داند نکته ياب دوربين

در کوي تو رسواي جهانيم اگرچه
هرگز ننهاديم برون گامي از آن کو

در باغ سراغ از قد موزون تو گيرند
زانست که بر سرو زند فاخته کوکو

مژگان تو با دوست کند آنچه به دشمن
در رزم کند خنجر شهزاده هلاکو

در پاش تر اندرگه ايثار ز دريا
خونخوارتر اندر صف پيکار ز برزو

از هر لب پژمرده به يمن قدم شاه
در هر دل افسرده به فر رخ خسرو

آمد ملکي کز فزع کرد سپاهش
در چشمه خورشيد سراسيمه شود ضو

آتش زده خشم تو به معموره عالم
زانگونه که ناپليون در خطه مسکو