ديوان قاآني

در دل از بهر عارض و لب او
بوس ها مي کنم همي تعيين

در دل وراي اين چنين دارد
ياد و مهر جناب شمس الدين

در سايه بيد بيدلان بيني
سر خوش ز خمار باده نوشين

چون چشمه طبع من روان شد باز
آبي که فسرده بود در تشرين

اين قرعه به نام ما بر آور هان
اين جرعه به کام ما در آور هين

با چهر چو گل اگر چمي در باغ
نرمک نرمک حذر کن از گلچين

لفظي که نه در مديح او باشد
بر سر کشدش قضا خط ترقين

مدحش سبب نجات و غفرانست
چون در شب جمعه سوره يس

هر مايه که بود آفرينش را
در ذات تو گشته از ازل تضمين

آن را که ثناي حضرتت گويد
جبريل در آسمان کند تحسين

بحري که به خشم بنگري در وي
زو شعله برآر آذر برزين

در رحمت آبي از تواضع خاک
زيرا که مخمري ز آب و طين

يک آسمان کواکب هردم چکد ز ابر
مانا سپهر هشتم دارد در آستين

بربسته مرغ زير و بم چنگ در گلو
بي اهتمام باربد و سعي رامتين

آن باژگونه گنج روان بين که در هوا
آبستنست چون صدف از گوهر ثمين

بودم درين خيال که ناگه ز در رسيد
آن سرو ناز پرورم آن شوخ نازنين

برگرد خرمن سمنش خوشه هاي زلف
گفتي که زنگيانند در روم خوشه چين

هر نظم دلپذير که جز در ثناي تست
مانند گوهريست که ريزد به پارگين

از آن شراب که با نور او توان ديد
نزاده در شکم مادر آرزوي جنين

خلعتي از رشک ار در پيکر ناهيد تاب
پيکري از تاب او بر چهره خورشيد چين

خلعتي ار فرهي خجلت ده بدر منير
پيکري از روشني رونق بر در ثمين

بسته خم کمندش در وغا يال ينال
خسته نوک پرندش روز کين ترگ تکين

باده پيش آر از آنکه در گذرد
عيش نوروز و جشن فروردين

عقل آهسته گفت در گوشم
نقب بيجا مبر به حصن حصين

به شکر خنده گفت قاآني
در بهار اين قدر مکن تسخين