ديوان قاآني

از شرور دشمنان شد شاه را حاصل سرور
در هواي سروري شد خصم را واصل هوان

تا نگويي شه در اين نهضت شکار اصلا نکرد
کرد نخجيري کزو تا حشر ماند داستان

الغياث اي صدر اعظم چاره نيکو سگال
تا ددان ملک را آتش زني در دودمان

عيد قربان شهش کن نام و همچون گوسفند
دشمنان را سر ببر در راه شاه کامران

هم به قاآني بفرما تا ببوسد دست تو
تا دهانش در سخن گردد چون دستت درفشان

ترکي که به خوناب جگر دارد معجون
در هر نظري اشک تر زهد پرستان

لعل لب دلدار گزو خون رزان مز
در خرقه سنجاب خز و کنج شبستان

درگاه بزم دستش بحريست گوهرانگيز
در روز رزم تيغش ابريست آتش افشان

جز خال و زلف خوبان اندر ممالک وي
ني در دلست عقده ني خاطري پريشان

يعني حسن بهادر کز صارم جهانسوز
سوزد روان دشمن در عرصه گاه ميدان

تا گردد آشکارا در بزمهاي عشرت
از گريه صراحي لعل پياله خندان

تا کي از نقل کرامت هاي مردان بايدت
عشوها همچون زنان در زير چادر داشتن

در سر هر نيش خاري صد هزاران جنتست
چند بايد ديده نابينا چو عبهر داشتن

ظل يزدان بايدت بر فرق نه ظل هماي
تا تواني عرش را در زير شهپر داشتن

دل سراي حق بود در سرو بالايان مبند
سرو را پيوند نتوان با صنوبر داشتن

امر حق فوريست بايد مصطفي را در غدير
از جهاز اشتران ناچار منبر داشتن

رقصد از وجد و طرب خورشيد در وقت کسوف
زانکه خواهد خويش را همرنگ قنبر داشتن

مهر او سرمايه آمال کن گر بايدت
خويش را در عين درويشي توانگر داشتن

کي تواند جز تو کس در نهروان هفتاد نهر
جاري از خون بدانديشان کافر داشتن

خسرو غازي محمد شه که در سنجار دهر
ننگش آيد خويش را همسنگ سنجر داشتن

گاه در عين وصال از داغ هجران سوختن
گه نشاط وصل اندر عين هجران داشتن

چون جمال خواجه کز صبح ازل روشن ترست
يک جهان خورشيد بايد در گريبان داشتن

خواجه بخشد از اشاراتت شفا نه بو علي
لقمه بايد در گلو از خوان لقمان داشتن

صاحب ديوان تواند در ميان بار عام
رازها با خواجه بي تذکار و تبيان داشتن

زشت باشد با لباس کاغذين رفتن در آب
رخت خود فرسودن آنگه چشم تاوان داشتن