ديوان قاآني

کوبکو تازان که گردد با نگاري همنشين
در بدر يازان که گردد با ظريفي رايگان

گر مرا خواهي دعايي کرد باري کن چنين
کز وصال چون تويي دارد خدايم در امان

از زليخا يوسف اندر خوبرويي شد مثل
از کثير عزه عزت يافت در ملک جهان

هندويي خورشيد رخشان را ستايش مي نکرد
تا نه زاول حيرت حربا فکندش در گمان

شمع از جانبازي پروانه آمد سرفراز
ويس از دل بردن رامين مثل شد در جهان

گر نبودي داستان توبه و ليلي مثل
از حد اوهام نامي مي نبودي در ميان

ساقي در اين هواي سرد زمستان
ساغر مي را مکن دريغ ز مستان

بسکه بهم در هوا ز شدت سرما
يافته پيوند قطره قطره باران

او قدح و شيشه در دو دست بلورين
نزد من استاده همچو سرو خرامان

من ز سر خدعه در لباس تصوف
سبحه به دست اندرون و سر به گريبان

او ز پي تردماغي خود و احباب
در صفت زهد خشک من شده حيران

دل شده يک قطره خون که آخر تا کي
از جا برخيز و در کنارش بنشان

خرخره گريه در گلوي فکنده
هر نفس از روي خدعه برکشم افغان

در بتنم لرزه از طرب که فضولي
بانگ بر او برزند که ها چکني هان

عقل برآشفت و گفت زيرکي الحق
در سوي عمان بري و زيره به کرمان

چرخ برآورد ز آستين يد بيضا
از در اعجاز همچو موسي عمران

بيژن خورشيد در کنابد گيتي
پهلو شب را فکند خوار چو هومان

جز تو که در برکني به عرصه هيجا
ديده کسي شير نر بپوشد خفتان

جز دل و دست تو در انارت و بخشش
کس نشنيدست زير گنبد گردان

ويحک آن مرغ جان شکار چه باشد
کش نبود طعمه در جهان بجز از جان

ساره چسان دانمش که خواري هاجر
جست همي از در حسادت و خذلان

جفت زليخا نخواهمش که زليخا
گشت سمر در هواي يوسف کنعان

تا که نيفتد نگاه عکس به رويش
عکسش ماند در آب آينه پنهان

تالي معصومه از طهارت و عصمت
ثاني زيتونه در نقاوت و ايمان

نقش نبستست در جهان و نه بندد
چون رخ او صورتي به عالم امکان