ديوان قاآني

بانگ زد قاآنيا بنشين زماني تا تورا
چند مضمون در مديح پادشه بدهم نشان

پس مسطر کرد سطري چند بر قرطاس زر
زان مضاميني که کردم نظم در صدر بيان

با چارسويي بس نکو خاکش چو عنبر مشکبو
در ساحتش از چارسو اهل امل دامن کشان

هم کرد در جهرم بنا نيکو رباطي دلگشا
صحنش همه شادي فزا خاکش همه عنبرفشان

هم در کنار راغها افکند بنيان باغها
کز شرم هريک داغها دارد به دل باغ جنان

از آن بساتين سربسر داني کدامين خوبتر
گلشن که در مد نظر آمد به از مدهامتان

دو خورشيد جهانگيرند از يک آسمان تابان
يکي در ملک فرمانده يکي بر چرخ فرمان ران

گشاد دست آن وانک ببندد در صدف گوهر
نهد طبع اين وينک برويد از زمين مرجان

جستم و بگرفتم و تنگش کشيدم در بغل
بر شمار چين زلفش بوسه دادن بر دهان

خلعتي در روشني چون پرتو نور ازل
خلعتي از نيکويي چون طلعت حور جنان

شمسه الماس آن چون بنگري گويي همي
شمس خود را تعبيه کردست در وي آسمان

جز کتاب نثر من کانرا پريشانست نام
در به عهد او نماندست از پريشاني نشان

سرور را صدرا بزرگا داورا فرماندها
اي که از آن برتري کاو صافت آيد در گمان

آصف عهدت گهي مهر سليماني دهد
تا شوي زان مهر در ملک سليمان کامران

جاودان تا جلوه هستي بماند برقرار
در جهان چون جلوه هستي بماني جاودان

برق آهم مشعلي افروخت در گيتي که گشت
از برون جامه راز خاطر مردم عيان

الغرض بودم درين حالت که ناگه در رسيد
بر سرم آن سرو بالا چون بلاي ناگهان

رويش اندر طره مشکين قمر در سنبله
خالش اندر چهره سيمين زحل بر فرقدان

زلف او بر روي سيمين عقربي در ماهتاب
جعد او بر چهر رنگين سنبلي بر ارغوان

زلف بر دوشش عزازيلي به دوش جبرئيل
دل در آغوشش دماوندي ميان پرنيان

گفتمش اي ترک غارتگر که در اقليم حسن
نيکوان را شهرياري دلبران را قهرمان

گفتمش يارم که باشد در غمت گفتا اجل
گفتمش کارم چه باشد بي رخت گفتا فغان

روي زشت خود نديدستي مگر در آينه
تا به جهد از خود گريزي قيروان تا قيروان

صورت زشت ترا صورتگري گر برکشد
کلکش از تأثير آن صورت بخوشد در بنان

مر ترا طاعت چه باشد تا خدايت در جزا
از وصال چون مني بخشد حيات جاودان