ديوان قاآني

چون بحر ز ژاله چون کان ز لاله
پر لعل بدخشان و در رخشان

کرمان نه اگر مصر از چه در وي
آن کاخ نمودار کاخ هرمان

تختيست در آن باغ صانه الله
يکتا به دو گيتي ز چار ارکان

از هيبت ابروي چون کمانت
پيکان شده در چشم خصم مژگان

بد خواه تو در کودکي ز سهمت
انگشت گزد بر به جاي پستان

در دولت تو سعد و نحس خرم
چون زهره و کيوان به برج ميزان

آن خواجه کامل که ره ندارد
در عالم جاهش خيال نقصان

در باره آن کش خدا ثناگر
تا چند و کي اين ترهات هذيان

مرا عقيده که روزي دوبار در شيراز
به دوستان کهن به که نو کنم پيمان

گمانم آنکه چو در چشمشان شوم نزديک
چه نور چشم دهندم به چشم خويش مکان

نه بر شواهق او پر گشوده مرغ خيال
نه در صحاري او پا نهاده پيک گمان

هزار گونه تذلل به جاي آوردم
يکي نکرد اثر در مناعت ايشان

که در دري نظم دري قاآني
چنان بهي که اداي بهاي او نتوان

ترا که گفت که از گنج شاه دزدي سيم
به جاي ساعد سازي در آستين پنهان

مگر سرين تو در نور قرص خورشيدست
که تاش بينم اشکم شود ز چشم روان

ترا ز زلف سيه طبله طبله مشک ختن
مرا ز نظم دري رسته رسته در عمان

شهنشها توشناسي مرا که در همه عمر
بجز مديح ملک هيچ ناورم به زبان

چه پدر لجه بيداد از آن پر آشوب
چه پسر زورق آشوب از آن در طوفان

حقه باز و ساحرم خوانند مردم زانکه من
در مديح شه کنم هردم شگفتيها عيان

بسکه در عهد تو شايع گشته رسم راستي
شايد ار مرد کمانگر ساخت نتواند کمان

الست اولي منکم تمام گفتندش
بلي تو بهتري از ما و هرچه در گيهان

يکيست عيد غدير ارچه خلق را امروز
بود درست سه عيد سعيد در ايران

وگرش برهان پرسي که چون عليست خداي
خليل وار در آتش رود که ها برهان

بس است مدح تو ترسم که قدسيان گويند
که کيست اينکه ستادست در صف ميدان

ديد در کرياس درگاهت مرا سردار عصر
آنکه تا جاويد باد او را حيات جاودان