ديوان قاآني

در چنگ بت ساده بط باده تو گويي
اين لعل بدخشان بود آن ماه درخشان

داراي جوان بخت وليعهد که در مهد
بر دولت او کودک يک روزه ثناخوان

بر کوهه رهوار پلنگست به بربر
در پهنه پيکار نهنگست به عمان

در جسم گرانمايه دل راد تو گويي
درکوه احد بحر محيط آمده پنهان

ميران جوان بخت کهن سال وي اينک
در کاخ تو منقادتر از طفل دبستان

احباب تو چون برق همه روزه به خنده
اعداي تو چون رعد همه ساله در افغان

گوهر من همه از جزع يماني پيدا
گوهر تو همه در لعل بدخشان پنهان

گوهر من همه چون طفل يتيمست حقير
گوهر تو همه چون در يتيمست گران

بشکفاند ز رخت ناشده در لب فردوس
برفروزد به دلت نامده بر کف نيران

روي بت سيمين بر من در تو نمايد
چون لوحه سيمين به بر طفل سبق خوان

عيسي نه و چون عيسي همسايه خورشيد
آدم نه و چون آدم در روضه رضوان

يوسف نه و بيژن نه وليکن شده آونگ
چون يوسف و چون بيژن در چاه زنخدان

با ظلمت ظلمستي و مطبوع چو انصاف
در کسوت کفرستي و ممدوح چو ايمان

از بس به هري خون زدم تيغ فروريخت
در دشت هري تعبيه شد کوه بدخشان

جز شاه که در بخشد و سيماش درخشد
ما ابر نديديم درافشان و درخشان

جز شاه که در بزم سخندان و سخنگوست
ما مه نشنيديم سخنگوي و سخندان

ماني به محمد که بدين ملک و خلافت
در تاج زرت گوهر فقر آمده پنهان

روزي نسب خويش بدانگونه بيان کرد
در عهده راويست سخن خاصه چو هذيان

در مدح ملک بسکه ز لب ريزم گوهر
گويي که لبم را نبود فرق ز عمان

زيبق آکندي در گوش و بنشنيدي پند
ناز زلزال تند لرزان شد زيبق سان

ژاژها گفتي اي ري که اگر شرح دهم
همه گويند مگو در حق ري اين بهتان

شه چمد زي تو بلي نبود بي مصلحتي
مصطفي در غار ار وقتي گردد پنهان

مشکين تو کني راغ را به خرداد
زرين تو کني باغ را در آبان

ليکن به طريقي که در ره از وي
گردي ننشيند به هيچ دامان

باغيست در آن باره بارک الله
گيتي همه از نکهتش گلستان