ديوان قاآني

ازين خبر دل افغان خدا چنان لرزيد
که روز گرما در دست خلق بابيزن

در حصار به رخ بست مرزبان هري
گشاد قفل و برون ريخت گوهر از مخزن

بسا پياده که در جوي و جر بخفت و هنوز
برون نکرد زنخدان ز چاک پيراهن

مدينه يي چو مداين رزين و شاه گزين
گزيد جاي درو چون شعيب در مدين

وسيله يي بگمار و رسيله يي بنگار
فروغ صدق بجوي و در دروغ مزن

در افکنند به دز تير چرخ و کشکنجير
برآورند عدو را دمار از ميهن

چو هست راي دورنگي دگر درنگ مکن
سر وفاق نداري در نفاق مزن

به بحر فارس فرستاد ده سفينه سپاه
همه مصالح پيکار در وي آبستن

عروس فتح و ظفر تا کراکشد در بر
شموش جاه و خطر تا کرا نهد گردن

يکي ز روزنه حجره در سراچه نظر کن
ببين چگونه برقصند بام و خانه و برزن

چو بزم خواهد روحي مصورست در ايوان
چو رزم جويد مرگي مجسمست به جوشن

به روز رزم که آهن دلان آهن خفتان
بسان آتش سوزان نهان شوند در آهن

مگر به باغ سراپرده زد بهار که باز
سپاه سبزه و گل صف کشيد در گلشن

ظهور قدر تو در اين جهان بدان ماند
که نور مهر درافتد به چشمه سوزن

کسوف شمس و قمر نيست جز ز پستي ما
از آنکه در کره خاکمان بود مسکن

هلا افاده حکمت بس است قاآني
مپاش در بر سيمرغ دانه ارزن

گفتي به سر گنج مقيمست دو افعي
يا در کف بيضاي کليمست دو ثعبان

در سينه کشيدم ز جهان پاي به دامن
کز دست فراق تو برم سر به گريبان

گاه از الم دوري دلدار به حسرت
گاه از ستم گنبد دوار در افغان

برخيز که برخاست ز جا عيش در آفاق
برخيز که بنشست ز پا فتنه به دوران

برخير و ببين خلعت ميمون وزارت
در پيکر جان پرور عباس قليخان

يا در و گهر وام کند ز ابر که آرد
از بهر نوال کرمش مخزن شايان

تا داغ ولاي تو بر او نقش نگيرد
مشکل که شود نطفه جنين در دل زهدان

چونان که ز لاحول سراسيمه شود ديو
در عهد تو از نام گله گرگ هراسان

جز ذات خداوند که لايدرک ذاته
بر راي تو سري نبود در خور کتمان