ديوان قاآني

در ديده تعب ميخ فنا بکوب
وز تيشه شغب بيخ عنا بکن

در زلفکان او تا چشم مي رود
بندست يا گره چينست يا شکن

مي نوش در صبوح تابنگري فتوح
کز روح راح روح آسايد از حزن

بر بام بيخودي کوس بلا بکوب
در طاق بيهشي تار فنا بتن

در عين اقتدار تسليم کن شعار
چون صدر نامدار سالار انجمن

در ديده گوان مژگان زند خدنگ
بر گردن يلان شريان شود رسن

تا ناله مي کند از عشق گل هزار
تا سجده مي برد در پيش بت شمن

مه ميان انجم از خجلت نگردد آشکار
آشکارت گر ببيند در ميان انجمن

يعلم الله هيچکس زينسان رسن هرگز نديد
حلقه اندر حلقه خم در خم شکن اندر شکن

ني چو قرص آفتابي من چراغ صبحگاه
در وصالت نيست الا جان سپردن کار من

شاه فرخ رخ که يابد فر فرزيني ازو
هر پياده کش دود در پاي اسب پيلتن

اي جوان بختي که بي شيريني اوصاف تو
هيچ کودک برنگيرد در جهان لب از لبن

در تميز قبله هرکس را ببايد اجتهاد
واندرين معني نبايد خلق را تقليد و ظن

تير را داني که بايد در کمان آرد کمين
قارن آرش کمان گودرز گرشاسب مجن

هر وشاق محفل او يوسفي کز فرط حسن
جان چندين يوسف مصريش در چاه ذقن

داعي ابليس را از در بران
جامه تلبيس را از بر بکن

تن بکاه اي خواه در تيمار جان
تا به کي جان کاهي از تيمار تن

اين نه جبرست اختيارست اينکه خوي
خويش را بشناسد از در عدن

تا نگويي حال اگر زينسان بود
چيست حکمت در تکاليف و سنن

مي نخيزد يک عقيق الا که زرد
گر بجنبد باد کينش در يمن

بود اگر يعقوب راضي از قضا
از چه گريان گشت در بيت الحزن

اينهمه چون و چرا را اي علي
بر سر بوجهل جهلان در شکن

در صدفها هرچه مرواريد بود
ابر بستد تا فشاند بر سمن

ارغنون بستست بلبل در گلو
تا به گل خواند نواي خارکن

حاجي آقاسي خداوندي که هست
هر دو گيتي در لفظش را ثمن