ديوان قاآني

به گرد رزم چو در زنگبار خورشيدم
به پشت رخش چو بر بوقبيس عمانم

دو هفته رفت که از فاقه در قلمرو فارس
نژند و خوار چو مصحف به کافرستانم

علي الخصوص که در فرق مي بتوفد مغز
ز شوق حضرت فرمانرواي ايرانم

کسان بهشت برين را در آن جهان بينند
من از شمايل ترکان درين جهان بينم

ز ابرو و مژه دلبران شهر آشوب
خدنگ غمزه ز هر گوشه در کمان بينم

به تار طره عابدفريبشان دل خلق
چو مرغ در قفس افتاده ز آشيان بينم

ولي به چشم تأمل چو موشکاف شوم
ز فرق تا به ميان فرق در ميان بينم

گلاب و عنبر و شنگرف و زعفران در بزم
ز بهر نشره رخسارشان عيان بينم

مر اين غزل که ازو وحش و طير در طربند
سزاي مجلس خاص خدايگان بينم

در آشيان همايون هماي همت او
زمانه را چو يکي مشت استخوان بينم

ز يمن مهر تو اي ماه آسمان جلال
به خويش هرکه در آفاق مهربان بينم

به دهر بخت تو تا حشر کامران بادا
چنان کش او را در دهر کامران بينم

تا هرکسي مجله نگارد به کفر ما
در هر محله ساغر مي برملا زنيم

خالي نيافتيم دلي را زمهر تو
تا در حضور او دم ازين ماجرا زنيم

در عهد چون تو صدري انصاف ده رواست
تا ما قدم به مدرسه بر بوريا زنيم

يسار نادرست که در عهد چون تويي
ما دم به شکوه از سخن ناروا زنيم

بر تن زنيم زخمه و در پرده هاي جان
چندين نوا ز سوز دل بينوا زنيم

نه کيمياگريم که تا کوره و دمي
در پيش رو نهاده دم از کيميا زنيم

يا حبذا اگر پي مدح و ثنا رويم
وا ويلتا اگر در قدح و هجا زنيم

اين جمله طيبتست هنيئا لنا که ما
در بزم نامرادي جام بلا زنيم

برگ و نواي ما همه در بينوايي است
راه مخالف از چه به ياد نوا زنيم

يا همچو شمع خرگهي از ريسمان و موم
در پهلوي سرادق شمس الضحي زنيم

در هرکجا که همت ما برکشد علم
خالي قلم به خط ثواب و خطا زنيم

کبر و ريا فکنده به نيروي عشق پاک
اعلام فقر در حرم کبريا زنيم

در راه خصم زينسو کبش فدا نهيم
با ياد دوست زانسو کأس فدا زنيم