ديوان قاآني

غمش در خانه دل کرده منزل
ولي ويران کن منزل چو ظلام

درآمد از درم القصه چونان
که در آغاز گم کردم سرانجام

چو در دستست چوگان مي بزن گوي
چو نزديکست صيدت برمچين دام

چو اين بشنيدم از آن ترک سرمست
سبک جستم زجا در جستن کام

مئي کز بوي آن چون ذره از مهر
جنينها رقص کردندي در ارحام

اثر چون در عروقش کرد باده
فرو باريد شکر از لب و کام

منالش آورند از هند و از چين
خراجش در دهند از مصر و از شام

نه گر اوصاف او روزي نگارد
چه خاصيت بود در خلق اقلام

نرگسش را مست ديدم گفتمش هشيار باش
کز خرد دورست مستي خاصه در ماه صيام

بي رضايش نطفه در زهدان اگر گردد جنين
باز زي پشت پدر برگردد از زهدان مام

اي که گفتي باد در چنبر نبندد هيچکس
ياد پايش را نديدستي مگر بر سر لجام

زانکه در اين آخر شوال لطف ايزدي
کردي عيدي فاش صدره خوشتر از عيد صيام

همچو طفلي کاو به مهد اندر خسبد بهر شير
خنجرش از شوق خونريزي نخسبد در نيام

روي کيوانم سيه شد عقد پروينم گسيخت
رفت ماهم در محاق و زهره ام بشکست جام

ورنه گر گوي زمين سرتا قدم آتش شدي
کي توانستي کشيدن شعله در آن ازدحام

ز اختيار خود آن دم زمانه دست بشست
که در کف تو نهاد آسمان زمام مهام

تو چون در آخر دور زمانه خلق شدي
همي حسد برد آغاز دهر بر انجام

ميان اينهمه رايات کفر در عالم
تو برافراشتي اعلام دولت اسلام

منم پيمبر نظم و پيمبران را نيست
به فکر کردن حاجت چو در رسد الهام

رونده سيلي در ره گرم عنان پيچد
دو دست سد کنم و سيل را بپيچانم

بزرگ بارخدا داند آنکه از در حرص
نسوده دست توسل به هيچ دامانم

چو کوزه دست بکش نيستم چو در بر کس
که آبرو برد از بهر لقمه نانم

کيم من آخر قاآني آسمان هنر
که در سخا و سخن بو فراس و قاآنم

چو سرمه روشني چشم مردمم آوخ
که بي بهاتر از سرمه در سپاهانم

درون درع چو در آب عکس خورشيدم
فراز رخش چو بر کوه ابر نيسانم